vargus
vargus, i, m. [Gallic],
- a vagabond, Eum. Pan. Const. 9, 3; Sid. Ep. 6, 4.
vargus, ī, m. (german. Wort), ein heimatloser Räuber, der Strolch, Plur. – heimatloses, räuberisches Gesindel, Eumen. pan. Constant. 9, 3 (wo vargus zu lesen ist): Plur. bei Sidon. epist. 6, 4 (8) u. dazu Savaro S. 369 f.
si quis corpus in terra vel noffo ‥ effodere vel exspoliare presumpserit, wargus habeatur(
vargus, ī, m. , vagabond, rôdeur : Sid. Ep. 6, 4 ; *Paneg. 138, 18.