vegetator
vĕgĕtātor, ōris, m. [vegeto],
- an enlivener, exciter, quickener: inertum, Aus. Ephem. in Orat. 16; Orient. Trin. 35: irrequies, Paul. Nol. Carm. 5, 16.
vegetātor, ōris, m., (vegeto), der Beleber, Auson. ephem. orat. 16. p. 5, 12 Schenkl: irrequies, Paul. Nol. carm. 5, 16.
vĕgĕtātŏr, ōris, m. (vegeto), celui qui anime : Aus. Ephem. 3, 16 ; P. Nol. Carm. 5, 16.
Principium ac finis, Vegetator et intus et extra.