venuste
vĕnustē, adv., v. venustus fin.
venustē, Adv. (venustus), schön, fein, capella venuste facta, Cic.: videtur illud perquam venuste cecĭdisse, allerliebst getroffen zu haben, Cael. in Cic. ep.: ven. dicere, respondere, Quint.: scribere mimiambos, Plin. ep. – Hispanus hunc colorem venustius (adhibuit), Sen. contr. 1, 1, 20: alci venustissime respondere, Cael. in Cic. ep. 8, 11, 2: omnia venustissime fingere, Quint. 6, 3, 41.
naris eminencia / producitur venuste / quadam temperantia
dicit ‥ virum advenire maximum ‥ sericis ~issime redimitum vestibus
Ovidius pro hac: ‘a Theseo credatur reddita virgo’, quanto ~ius et efficatius ait: ‘a juvene et cupido credatur reddita virgo’
frater ante visionem ‥ erat valde simplex ‥ sed post subtilis effectus est et eloquens, ita ut in promptu haberet rhythmos componere rhetorice et ~e
altare quoddam vidit ‥ quod ex marmore ~e factum erat(
vĕnustē (14) (venustus), avec grâce, avec élégance : Cic. Verr. 2, 2, 87 ; Cæl. d. Cic. Fam. 8, 4, 2 ; Quint. 5, 7, 31 ; 6, 3, 54 ; venustius Sen. Rhet. Contr. 1, 1, 20 ; -issime Cæl. d. Cic. Fam. 8, 11, 2 ; Quint. 6, 3, 41.