venula
vēnŭla, ae, f. dim. [vena], a small vein, veinlet.
- I Lit., Cels. 2, 6.—*
- II Trop., Quint. 12, 10, 25.
vēnula, ae, f. (Demin. v. vena), I) das Äderchen, Cels. 2, 6 in. p. 36, 15 D. u. 7, 29. p. 318, 34 D. (aber 7, 31 in. p. 320, 29 liest jetzt D. venarum): bildl., Quint. 12, 10, 25. – II) übtr., die Quellader, Claud. Mam. de stat. anim. praef. p. 697 Migne.
hec vena ‥ unde hec venula, -e, et venosus, -a, -um
[epar ] retro ‥ in gibbo habet ~as subtilissimas, que dicuntur capillares quasi graciles ad modum pilorum
ut per ~as parvas dividatur sanguis et facilius accipiat alteracionem et conversionem in membra
postquam est sanguinis beata venula / beato rivulo facta feracula
sanguis exiens in flobotomia habet terreum colorem ‥ et in lavatura quedam ~e apparent quasi rami nervorum
hunc ‥ usum praestant numerosae hae ~ae ut optimum nutrimenti succum ‥ interaneis exugant
virgo mirabilis, virgo venuscula, / vite fons, scatebra, canalis, venula
terra ‥ inter terram ejusdem D. et ~am que est inter eandem terram et ecclesiam S. Marie de Staningelan'
Laurentius tresor, xij d. pro quadam ~a [] habenda in civitate Winton' : venella (Chanc.)
vēnŭla, æ, f. (vena), ¶ 1 petite veine : Cels. Med. 2, 6 || [fig.] faible veine [de talent] : Quint. 12, 10, 25 ¶ 2 filet dʼeau : Mamert. An. præf.
Venenata intrinsecus Venula subtilis, etc.Occurrit rursum infra cap. 5. Alia notione, vide in Venella 1.