venustus
venustus, charming, pleasing, winning, agreeable, beautiful
- I Physically: species, Plaut. Poen. 5, 2, 153 (1113): vultus, Ter. And. 120; Suet. Ner. 51: gestus et motus corporis, Cic. Brut. 55, 203: soror, Cat. 89, 2.—Sup.: diva venustissima Venus, Plaut. Poen. 5, 4, 4 (1177): forma, Suet. Aug. 79.—Transf., of inanim. things: sphaera venustior et nobilior, Cic. Rep. 1, 14, 21: hortuli, Phaedr. 4, 5, 34: Sirmio, Cat. 31, 12: aspectus figurationis, Vitr. 3, 2.—
- II Mentally: Graecus facilis et valde venustus, Cic. Pis. 28, 70: plerumque dolor etiam venustos facit, Plin. Ep. 3, 9, 3: venustum esse, quod cum gratiā quādam et venere dicatur apparet, Quint. 6, 3, 18: (genus dictionis) sententiosum et argutum, sententiae concinnae et venustae, Cic. Brut. 95, 325: (antiqua comoedia) grandis et elegans et venusta, Quint. 10, 1, 65: transitus, id. 9, 2, 61.—Comp.: homines venustiores, Cat. 3, 1: longe venustiora omnia in respondendo quam in provocando, Quint. 6, 3, 13.—Sup.: repercutiendi genus venustissimum, Quint. 6, 3, 78: materia, id. 6, 3, 84: lusus, id. 5, 13, 46.—Adv.: vĕnustē, charmingly, gracefully, beautifully: venuste cecidisse, most delightfully, Cael. ap. Cic. Fam. 8, 4, 2: dicere, Quint. 6, 3, 54: respondere, id. 5, 7, 31: eludere, id. 5, 13, 48: scribere mimiambos, Plin. Ep. 6, 21, 4.— Comp.: Hispanus hunc colorem venustius (adhibuit), Sen. Contr. 1, 1, 20.—Sup.: quibus venustissime Curio respondit, se, etc., Cael. ap. Cic. Fam. 8, 11, 2: omnia venustissime fingere, Quint. 6, 3, 41.
dum altercaretur crudus cum voce tyrannus / a Christo sponsam nitens auferre venustam
tinctura coccinei coloris ‥ cujus rubor ‥ quo vetustior, eo solet esse ~ior
notus in orbe procul, meritorum laude venustus
disce, precor, juvenis, motus moresque venustos
aequevos habitu studuit superare venusto
explicit ad cunctos generalis epistola fratres, / qui domino Vuenta famulantur in urbe venusta
o probi pueri et ~i [AS: ] mathitesƿynsume
videbatur mihi sanctus Jacobus juvenis et ~i aspectus, macilentus, hilaris
testimonium ~e facundie
Lanfrancus dilucido edidit ~oque stilo libellum
virginem singularis forme et regii apparatus sed decore ~issimam
diligenciam artiorem etate nubilibus facieque ~is sororibus adhiberi decebat
- 1. lieflijk, bekoorlijk, aantrekkelijk [vultus; gestus et motus; hortuli]; ➤ se facit esse -um hij hangt de Adonis uit;
- 2. fijnzinnig, aardig, leuk [dicta; sententiae].
- venus.—Of appearance, charming, pleasing, winning, agreeable, beautiful: voltus, T.: hortuli, Ph.—Artistic, elegant: sphaera venustior: sententiae.—Fig., graceful, affable: motus corporis.
-
…pernici aureolum fuisse malum, quod zonam solvit diu ligatam. Lugete, o Veneres Cupidinesque et quantum est hominum venustiorum passer mortuus est meae puellae, passer, deliciae meae puellae, quem plus illa oculis suis amabat ; nam…
Catullus, Carmina
-
…illud studium crebrarum venustarumque sententiarum, in quibus, ut in illo Graeco, sic in hoc erant quaedam magis venustae dulcesque sententiae quam aut necessariae aut interdum utiles ; et erat oratio cum incitata et vibrans tum etiam accurata et…
M. Tullius Cicero, Brutus
-
…, filiam qua pietate, qua modestia, quo ingenio effigiem oris, sermonis, animi mei. quid filium venustissimum mihique dulcissimum quem ego ferus ac ferreus e complexu dimisi meo, sapientiorem puerum quam vellem ; sentiebat enim miser…
Cicero, Epistulae ad Quintum fratrem
-
…inviderem ; nam esse quamvis facetum atque salsum non nimis est per se ipsum invidendum ; sed cum omnium sit venustissimus et urbanissimus, omnium gravissimum et severissimum et esse et videri, quod isti contigit uni, id mihi vix…
Cicero, de Oratore
-
…. Decrerant quidam, qui neque transigi volebant, Domitii, Scipiones ; quibus hac re ad intercessionem evocandam interpellantibus venustissime Curio respondit se eo libentius non intercedere, quod quosdam, qui decernerent, videret confici nolle. Quod ad…
Cicero, Epistulae ad Familiares
-
…, quos idem scripsit rerum suarum. Valde quidem, inquam, probandos ; nudi enim sunt, recti et venusti, omni ornatu orationis tamquam veste detracta. Sed dum voluit alios habere parata, unde sumerent qui vellent scribere…
M. Tullius Cicero, Brutus
-
…nonne igitur sunt illa festiva sunt ; nam nos quoque oculos eruditos habemus. sed, obsecro te, ita venusta habeantur ista, non ut vincla virorum sint, sed ut oblectamenta puerorum. quid enim censes si L .…
M. Tullius Cicero, Paradoxa stoicorum ad M. Brutum
-
…generis verecundia, praesertim natura ipsa magistra et duce. Cum autem pulchritudinis duo genera sint, quorum in altero venustas sit, in altero dignitas, venustatem muliebrem ducere debemus, dignitatem virilem. Ergo et a forma removeatur omnis…
M. Tullius Cicero, De Officiis
-
…adesse voluisset afuisset domo. Quae autem dea ad res omnes veniret Venerem nostri nominaverunt, atque ex ea potius venustas quam Venus ex venustate. Videtisne igitur ut a physicis rebus bene atque utiliter inventis tracta ratio sit ad commenticios…
M. Tullius Cicero, de Natura Deorum
-
…in Arpinati xiv aut xiii K Iun. a. . CICERO ATTICO SAL. narro tibi, haec loca venusta sunt, abdita certe et, si quid scribere velis, ab arbitris libera. sed nescio quo modo οἶκος…
Cicero, Epistulae ad Atticum