veridice
vērĭdĭcē, adv., v. veridicus fin.
vēridicē, Adv. (veridicus), wahrredend, wahr, agere, Augustin. epist. 17, 1: praedicere, Amm. 31, 1, 2.
ut de eo ~e quasi de Enoch diceretur, ‘ambulavit Enoch cum Deo’
ex quo sequitur satis ~e quod in prima septimana et in tertia utendum est evacuationibus exterioribus, ut est phlebotomia
vērĭdĭcē (veridicus), adv., véridiquement, en disant la vérité : Aug. Ep. 17, 1.