veridicus
veridicus, truth-telling, truthful, veracious
vērĭdĭcus, a, um, adj. [verus-dico], that speaks the truth, truth-telling, veracious, veridical (rare but class.).
- I Lit., act.: os, Lucr. 6, 6: voces, Cic. Div. 1, 45, 101: sorores, Mart. 5, 1, 3: interpres, Liv. 1, 7.—
- II Transf., pass., that is truly said; true, veritable: usus, true experience, Plin. 18, 4, 6, § 25: exitus, id. 7, 16, 15, § 69.—Adv.: vērĭdĭcē, truly: agere (opp. rhetorice), Aug. Ep. 17: praedicere, Amm.31, 1, 2.
vēridicus, a, um (verus u. dico), I) wahrredend, wahrsagend, os, Lucr.: vox, Cic.: veridica interpres deûm, Liv.: attendere veridicos codices et oracula, Augustin.: veridicus in hac re fuit, Lact. Vgl. M. Müller Liv. 1, 7, 10. – II) pass. als wahr gesagt, wahr, exitus, Plin. 7, 69: usus, durch die Erfahrung bestätigt, Plin. 18, 25. – ➳ Auch veredicus geschr., Eutych. 454, 33 K.
Samuel‥ ~us propheta
veredico ore
~e et adhuc ‥ superstitis femine ‥ sententiam
gentem hec [Yslandia ] breviloquam et ~am habet
juxta ~am sentenciam sapientis
dixit mendax ‥ venit alius ~us
ut nobis insinuacione veredicta asseritur
quod ‥ dictum ~orum de predictis convencionibus in respectum positum fuerit
secundum dicta ~orum, ibi periit flos militie Gallicane
vērĭdĭcus, (13) a, um (verus et dico), ¶ 1 véridique, qui dit la vérité : Lucr. 6, 6 ; Cic. Div. 1, 101 ; Liv. 1, 7, 10 ¶ 2 qui est dit vrai, confirmé par la vérité, par les faits : Plin. 7, 69 ; 18, 25.
vēridicus
adj.
- verus+DIC-, truth-telling, truthful, veracious: voces: interpres, L.