veridicentia
vērīdĭcentĭa, ae, f. [veridicus],
- truthtelling (late Lat.), Jul. Val. Rer. Gest. Alex. 1, 14; 2, 2.
vēridicentia, ae, f. (verus u. dico), die Wahrhaftigkeit im Reden (Ggstz. falsidicentia), Iul. Val. 1, 20 (25); 2, 2 (1).
vērĭdĭcentĭa, æ, f. , véracité : J. Val. 1, 20, 25 ; 2, 2, 1.
Quisque te consuluerit, Veridicentiæ tuæ non refragatur.