veriloquus
vērĭlŏquus, a, um, adj. [verus-loquor],
- speaking truly, truth-telling (very rare): oraculum, Front. Ep. ad M. Caes. 3, 12 Mai: lingua, Hier. adv. Ruf. 3, 42.
vēriloquus, a, um (verus u. loquor), wahrredend, M. Aurel b. Fronto epist. ad Marc. Caes. 3, 12. p. 49, 16 N. Hieron. adv. Ruf. 3, 42.
famine ~o
nec mora, veriloqui complentur in ordine dicta
sic ‥ ait beatus et ~us Beda
post ‥ paucos dies, prout ~us vates praedixerat, e saeculo migravit
notum est secundum ~os
assercione ~a testabantur
vērĭlŏquus, a, um (verus, loquor), c. veridicus : Hier. Ruf. 3, 42.