viasius
viāsius, iī, m., archaist. = viarius (via), der Weganwohner, Lex agr. (Corp. inscr. Lat. 12, 585) 12 (wo archaist. Abl. Plur. viasieis).
vĭāsĭus, ĭī, m. (arch. pour viarius ), qui habite sur le bord dʼun chemin : CIL 1, 585, 12.