villaticus
villātĭcus, a, um, adj. [villa],
- of or belonging to a country-house or villa: villaticum genus pastionis, Varr. R. R. 3, 2, 13: gallinae, id. ib. 3, 9, 3: alites, Plin. 23, 1, 17, § 28: pastiones, Col. 7, 13, 3: greges, Varr. R. R. 2, 9, 16: quadrupedes, Plin. 28, 11, 49, § 182: mel, Col. 9, 4, 7: canes, id. 7, 12, 3.
vīllāticus, a, um (villa), auf dem Landhause befindlich, gallinae, Varro: alites, Plin.: canis, Colum. u. Apul.: pastio, Hofwirtschaft, Varro.
uncia fera est sevissima, canis ~i magnitudine
~um vastum genus est et robustum, corpore quidem grave et parum velox, sed aspectu truculentum, voce terrificum ‥ quod villis fideliter custodiendis destinamus, cum metus est a furibus, ~um appellamus
custos quoque (Graecis oἰκουρός) a custodiendis non solum villis sed et mercatorum aedibus ‥ canis iste nominatur
affuit et Stephanus cum hominibus suis in eadem villa manentibus ‥ Stefano hoc precipiente juraverunt ‥ sacerdos et tota ~a Stephani