visivus

visivus [LL] 1 of or pertaining to sight; b (w. virtus or sim.). cognitio confusa est cognitio imperfecta; visio illius essentie non potest esse imperfecta; ergo cognitio ~a ejus non potest esse confusa Duns Ord. II 23; magis ‥ pulcherrimum visum delectat appetitum ~um quam minus pulchrum Ib. II 89; spiritus ipse unde lucidus est inde diffunditur per oculos, et inde est instrumentum ~um Kilwardby SP f. 32ra.  b eadem vi ~a videtur res a longe et de prope Gros. 263; virtus visiva tibi deficit amodo, necnon / vis memorativa M. Cornw. Hen. 255; potentia ~a que de se respicit suum objectum Knapwell Not. 186; lumen ‥ naturale necessarium est oculo ad alterandas species visibiles et efficiendum proportionatas virtuti ~e Peckham Persp. I 46; linx est animal omnia animalia precellens in virtute ~a Upton 165; a syghte, acies, ‥ visio; visivus ut virtus ~a CathA. 2 (w. acc.) who views or looks at, or f. l. ducitur esse [? l. ecce] locum juvenis visivus [? l. visurus] amenum, / quem varii flores reddunt dulcedine plenum Nig. Paul. f. 45v. 45.