μέγιστος
μέγιστος, v. μέγας.
μέγιστος, Superl. zu μέγας, Hom. u. Folgde. Bei sehr Sp. auch μεγαλώτατος, s. Lobeck Phryn. p. 93 ; πάντων μεγίστῳ Ζηνί, Aesch. Ch. 243 u. sonst ; μεγίστη Παλλάς, Soph. O.C. 167 ; adverbialisch, χαῖρʼ ὡς μέγιστα, Phil. 460 ; μέγιστον ἴσχυσε στρατοῦ, Aj. 497, τὰ μέγιστʼ ἐτιμάθης, O.R. 1202. – In Prosa bes. oft τὸ μέγιστον, was das wichtigste, die Hauptsache ist, entweder τὸ μὲν μέγιστον ὅτι, Plat. Symp. 196b, Rep. III.407b, oder für sich stehend, parenthetisch, Plut. u. A.; τὸ μὲν μέγιστον αἰσχυνόμενος, Xen. An. 1.3.10, 5.6.29, Cyr. 3.1.1 u. öfter, was die Hauptsache betrifft ; τὸ δὲ μέγιστον· οἷς γὰρ κτλ., Isocr. 3.21 (vgl. γάρ); καὶ τὸ μέγιστον, und was das wichtigste ist, Thuc. 4.70. So auch noch Sp., wie Luc. D.D. 20.13, Nigr. 2. – Adverbialisch, βοῶντα μέγιστον Plat. Euthyd. 300b, ὡς μέγιστα καὶ ὡς κάλλιστα Symp. 198e ; Eur. verbindet es auch mit einem superl., μέγιστον ἔχθιστος, Med. 1320.
μέγιστος
superl. μέγας.
Strong 3176
μέγιστος : see μέγας.