μέζεα
μέζεα, ων, τά,
- = μήδεα (cf. μῆδος B), Hes. Op. 512, Lyc. 762: sg. in Hsch.; μέδεα, Archil. 138.
μέζεα, ων (τὰ) les membres, les parties génitales, Hés. O. 510 ; Lyc. 762.
Étym. ion. c. μήδεα ; cf. μέδεα.
μέζεα, τά, = μήδεα, eigtl. die kurze ion. Form dafür, die Geschlechtsglieder, Hes. O. 513 von Tieren gebraucht. Hes. führt auch μεζός = αἰδοῖον an.
μέζεα, ων, τά,
= μήδεα
v. μῆδος2, Hes.