Νεαπολίτης

Νεαπολίτης, ου [ᾱῑ] adj. m. de Néapolis, Lyc. 736 ||

➳ Dans les inscr. att. Νεοπολίτης (cf. Δικαιοπολίτης de Δίκαια, Μεγαλοπολίτης de Μεγαλήπολις) CIA. 1, 226, 29 (454 av. J.-C.), etc. ; la forme Νεαπολίτης est de l’époque macédonienne, v. Meisterh. p. 91, 9.

Étym. Νεάπολις.