νεανίευμα
νεανίευμα, a youthful (spirited or wanton) action
νεᾱν-ίευμα, ατος, τό,
- youthful, i.e. spirited or (in bad sense) wanton, act or word, Pl. R. 390a, Luc. Herm. 33, etc.; of an argument, bold attempt, Simp. in Ph. 1169.9.
νεανίευμα, ατος (τὸ) [ᾱν] action ou propos de jeune homme, trait d’audace, d’imprudence, Plat. Rsp. 390a ; Luc. Herm. 33.
Étym. νεανιεύομαι.
νεανίευμα, [εᾱ], τό, jugendliches Betragen, eine mutwillige, leichtsinnige, jugendlich übereilte Tat, Plat. Rep. III.390a u. Sp., wie Luc. Hermot. 33.
νεανίευμα
νεᾱνίευμα, ατος, τό,
- a youthful, i. e. a spirited or (in bad sense) a wanton act or word, Plat., etc. from νεᾱνῐεύομαι