αἰειγενέτης
αἰει-γενέτης, ὁ, poet. for ἀειγενέτης, Il. 2.400, Od. 2.432, al.
eterno, que vive siempre sólo de los dioses
θεῶν αἰειγενετάων
θεοῖσ' αἰειγενετῇσιν
αἰει·γενέτης, ου, adj. m. immortel, en parl. des dieux, seul. dans Hom. et à la fin des vers : θεῶν αἰειγενετάων, Il. 2, 400 ; θεοῖσ’ αἰειγενέτῃσιν, Il. 3, 296.
Étym. αἰεί, γίγνομαι.
αἰειγενέτης, ewig, Hom. nur θεῶν Αἰειγενετάων Il. 2.400, 7.53, 14.244, 333, 16.93, Od. 23.81, 24.373, θεοῖς αἰειγενέτῃσιν Il. 3.296, 6.527, 20.104, Od. 2.432, 14.446, immer Versende.
αἰειγενέτης
-ου
[αἰεί + γεν-, γίγνομαι.]
Having being for ever, immortal.
Epithet of the gods Il. 2.400, Il. 3.296, Il. 6.527, Il. 7.53, Il. 14.244, 333, Il. 16.93, Il. 20.104: Od. 2.432, Od. 14.446, Od. 23.81, Od. 24.373.
αἰειγενέτης : immortal, eternal.