αὐδάζω
1 nombrar, poner nombre en v. med.
οὕς θ' ἁλιῆς ἀνδρὸς ἐπωνυμίην θηλύφρονος ηὐδάξαντο
• en v. pas. ser llamado
οἱ δὲ Ποσειδάωνος ἐπώνυμον αὐδηθῆναι
otros (dicen) que recibió su nombre de PosidónἙστία αὐδαχθεῖσα
2 suplicar, invocar a una divinidad, en v. act.
ἡ πολλὰ Βούδειαν Αἴθυιαν Κόρην αὐδάξασα
• abs.
δείσας δ' ὠμηστέω θηρὸς μόρον ὡς αὐδάξαι
3 c. complet. decir en v. med.
ἀνθρωπηίῃ φωνῇ αὐδάξασθαι ὡς ...
• anunciar, proclamar en v. act. c. inf.
χώρας ... λαβεῖν κράτη θαλασσόπαις δίμορφος αὐδάζει θεός
αὐδάζω (seul. fut. et ao.) dire, Lyc. Anth. ||
Moy. (seul. ao.)
1 parler, s’écrier, Hdt. 2, 55 ; 5, 51 ||
2 nommer, Opp. H. 1, 127 ||
➳ Act. fut. 3 sg. αὐδάξει, Lyc. 893 ; ao. ηὔδαξα (part. αὐδάξας) Lyc. 360 ; Anth. 6, 218. Pass. ao. part. fém. αὐδαχθεῖσα, Orph. H. 27, 9. Moy. seul. ao. ind. 3 sg. ηὐδάξατο (sel. d’autres, αὐδάξατο) Hdt. 5, 51 ; 3 pl. ηὐδάξαντο, Opp. H. 1, 127 ; DP. 22, 94 ; ou αὐδάξαντο, Nic. Th. 464 ; inf. αὐδάξασθαι, Hdt. 2, 55.
Étym. αὐδή.