αὐτογενής
αὐτογενής, self-produced
αὐτο-γενής, ές,
- self-produced, δαίμων v.l. in Herm. ap. Stob. 1.49.44, cf. Ph. 1.618, Max.Tyr. 16.6, Procl. in Prm. p.893 S., Orph. Fr. 245.8.
- 2 αὐτογενές, τό, = νάρκισσος, Ps.-Dsc. 4.158; ὀστοῦν αὐ., = κολοκυνθίς, ib. 176.
- II sprung from the same stock, kindred, A. Supp. 8 (cj. Bamberger for αὐτογένητον).
I
1 congénito
φυξανορία
2 originado o existente por sí mismo
συνοχή
κόσμοιο ἄναξ
δαίμων
φύσις
ψυχῆς εὕρεσις, αὐ. τις οὖσα
τὸ ἐν ἑαυτῷ ὄν
• frec. en lit. crist., de Dios, Didym.Trin.2.1.1, del eón de los gnósticos, Hippol.Haer.5.7.9, Thdt.M.83.364A.
II subst. τὸ αὐτογενές bot. narciso, Narcissus poeticus L., Ps.Dsc.4.158, Ps.Apul.Herb.55.6
• coloquíntida, tuera, Citrullus colocynthis (L.) Schrader, Ps.Dsc.4.176.
αὐτο·γενής, ής, ές :
1 né de soi-même, existant par soi-même, Orph. fr. 1, 8 ; Sib. 17, d’où naturel, Anth. 2, 341 ||
2 né des mêmes parents, Eschl. Suppl. 9 ||
3 subst. τὸ αὐτογενές, autre n. de la plante νάρκισσος ou κολοκυνθίς, Diosc. 4, 158, 175.
Étym. αὐ. γένος.
αὐτογενής, ές,
1) von, aus sich selbst geboren, unerschaffen, Sp.
2) von denselben Eltern geboren, Aesch. Suppl. 8, wo Wellauer αὐτογένητος liest, in derselben Bdtg.
1) von, aus sich selbst geboren, unerschaffen, Sp.
2) von denselben Eltern geboren, Aesch. Suppl. 8, wo Wellauer αὐτογένητος liest, in derselben Bdtg.