βαμβαίνω
βαμβαίνω, to chatter with the teeth
- chatter with the teeth, Il. 10.375; stammer, Bion Fr. 6.9, AP 5.272 (Agath.), Procop. Arc.Praef.:—so also βαμβᾰκύζω, chatter with cold, Hippon. 17:—also βαμβᾰλύζω, Phryn. PS p.54B., Hsch.; possibly to be restored (for βομβυλιάζω) in Arist. Pr. 949a13.
1 castañetear, temblar
ὁ δὲ ... τάρβησέν τε βαμβαίνων ... χλωρὸς ὑπαὶ τοῦ δέους
ἐβάμβαινεν ὑπὸ τοῦ δέους
(βαμβαίνων) ὑπὸ τοῦ ψύχους
τὸ δὲ βαμβαίνειν, ὅ ἐστι συγκρούειν τοὺς ὀδόντας
2 de la voz o de los órganos articulatorios temblar, balbucir
βαμβαίνει με γλῶσσα
ἡ φωνή
χείλεα
τοῖς χείλεσιν
3 dudar, vacilar Hsch.
•Prob. de origen impresivo, como βαβάζειν, βάβαλον, etc.
An imitative formation, to stammer; or perh. redup. fr. βαίνω, to staggerIl. 10.375.
- to chatter with the teeth, Il.: to stammer, Bion.