βασκαίνω
βασκαίνω, to slander, malign, belie, disparage
- bewitch by the evil eye, etc., Arist. l.c., LXX De. 28.56: metaph., Ep.Gal. 3.1; ἐβάσκηνε πάντα . . τύχη Hdn. 2.4.5:—Pass., ὡς μὴ βασκανθῶσι Arist. Fr. 347; ὡς μὴ βασκανθῶ τρὶς ἔπτυσα Theoc. 6.39.
- II c. acc., malign, disparage, Pherecr. 174, D. 8.19; ἄν τι δύσκολον συμβαίνῃ τοῦτο βασκαίνει Id. 18.189; εἰσίν τινες . . οὓ τὸ βασκαίνειν τπέφει Dionys.Com. 11:—Pass., ὑπὸ τῶν ἀντιτέχνων βασκανθῆναι Str. 14.2.7.
- 2 c. dat., envy, grudge, D. 20.24, etc.; τινί τινος grudge one a thing, D.Chr. 78.37, Philostr. VA 6.12; τινὶ ἐπί τινι D.Chr. 78.25: abs., Luc. Nav. 17: τινός keep to oneself, Id. Philops. 35.
- 3 c. acc. et inf., μὴ βασκήνας γελάσαι καὶ ἄλλον Ael. VH 14.20.
1 echar mal de ojo c. ac., gener. de pers.
νιν
ἵνα μὴ βασκάνῃς με
αὑτὸν βάσκαινεν ... ἀνήρ
un hombre se echó mal de ojo a sí mismo
• dar mal agüero
ὁ (ἅρπασος) βασκα[ί]νει πύργον ἐ[γειρόμεν]ον
• abs.
ἐγὼ δὲ καὶ ὑπονοῶ τὸν μᾶλλον βασκήναντα
• en v. pas. ser objeto de mal de ojo
ὡς μὴ βασκανθῶσι
ὡς μὴ βασκανθῶ δέ, τρίς εἰς ἐμὸν ἔπτυσα κόλπον
• fig. fascinar, hechizar c. ac. de pers.
τίς ὑμᾶς ἐβάσκανεν;
τὰ δὲ τῆς ψυχῆς, ὧν ἐστι καὶ τὸ βασκαίνειν
2 mirar con malos ojos, mirar con envidia, envidiar c. dat. de pers.
τούτῳ
οἱ γοῦν Σκιπίωνι βασκαίνοντες
• c. dat. de pers. y gen. de abstr. envidiar a alguien por algo
βασκαίνων αὐτοῖς τῆς τρυφῆς
οἱ βασκαίνοντες ἡμῖν τῆς φιλίας
βασκήναντες αὐτῷ τῆς εὐτυχίας
• c. dat. de pers. y ἐπί c. dat.
βασκαίνειν ἐπ' αὐτῷ τοῖς ἔχουσιν (τὸν ἔπαινον)
• c. giro prep.
μὴ καὶ βασκαίνειν ἐν ταῖς κοιναῖς εὐτυχίαις δοκῶ
• c. ac. de pers.
οὐδέποτε ἐβασκάνατε οὐδένα
βασκανεῖ τῷ ὀφθαλμῷ αὐτῆς τὸν ἄνδρα
mirará con malos ojos al marido
• c. ac. de cosa
ἐβάσκηνε πάντα ... τύχη
• c. inf. y ac.
μὴ βασκήνας διὰ φιλανθρωπίαν γελάσαι καὶ ἄλλον
• abs.
Μοῖρ' ἕλε βασκήνασ'
en un epitafio
• fig. escatimar, negar c. dat. de pers. y gen. de abstr.
σοὶ μὲν οὐδενὸς ἂν ... βασκήναιμι ἐγὼ λόγου
ni una sola palabra te escatimaría
3 criticar, calumniar c. ac. de abstr.
ἄν τι δύσκολον συμβῇ, τοῦτο βασκαίνει
βασκαίνειν τὰ τῶν ἄλλων
• c. ac. de pers.
δύναμιν ... ταύτην βασκαίνειν
criticar este ejércitoβασκαίνειν γὰρ εἰώθασί με
• en v. pas.
ὑπὸ τῶν ἀντιτέχνων βασκανθῆναι
• abs.
εἰσίν τινες νῦν οὗς τὸ βασκαίνειν τρέφει
hay ahora algunos a los que alimenta el calumniar
• fig. ofender
ὁ λαγώς με βασκαίνει τεθνηκώς
la liebre al morir me ofende
1. beheksen (door middel van het boze oog):
2. belasteren:
3. met afgunst bekijken, benijden, misgunnen:
1) Einem Uebles nachreden, verläumden, τινά Dem. 8.19, 18.189 ; DS. 4.6 ; VLL μέμφεται, αἰτιᾶται ; häufig bei Sp.
2) Einem Uebles anreden, ihn beschreien, beheren, τινά, vgl. bes. Arist. Probl. 34.20 ; ὡς μὴ βασκανθῶ Theocr. 6.39 ; Plut. Sympos. V.7. Die Alten leiten es fälschlich von φάεσι καίνω ab, weil man bes. den bösen Blick als Mittel des Beherens fürchtete. Ueberh.
3) beneiden, τινί Dem. 20.24 ; Sp. τινί τινος, ἐπί τινι, Luc. Navig. 17 ; τινός Philops. 35.
- Ic. acc. to slander, malign, belie, disparage, Dem.
- 2c. dat. to envy, grudge, Dem.
- IIto bewitch, by means of spells: Pass., ὡς μὴ βασκανθῶ (aor1 subj.) that I be not bewitched, Theocr.