βράγχιον
βράγχιον, fin
βράγχ-ιον, τό,
- fin, dub. in Arion 1.4 (βράγχιοι codd. Ael.).
- II in pl., gills of fishes, Arist. HA 589b19, PA 696b1, Theoc. 11.54 (sg., Ael. NA 16.12).
- III = βρόγχιον, βρόγχος, dub.l. in Arist. Spir. 483a22, cf. HA 603a32.
- IV hull of a ship, Hsch.
I de anim. acuáticos
1 aleta de delfines
βραγχίοις ... πλωτοὶ θῆρες
2 gener. plu. agallas, branquias
ἴδιον δ' ἔχει τὸ τῶν ἰχθύων γένος ... τὴν τῶν βραγχίων φύσιν
ὤμοι, ὅτ' οὐκ ἔτεκέν μ' ἁ μάτηρ βράγχι' ἔχοντα
¡ay de mí, que no me parió mi madre con branquias!dif. de πλεύμων
βράγχια μικρά
de las anguilas
II de anim. terrestres bronquios
βράγχιον, ου (τὸ)
1 nageoire, El. N.A. 16, 12 ||
2 au plur. branchies, ouïes des poissons, Arstt. H.A. 8, 2, 8, etc. ; Thcr. Idyl. 11, 54 (vulg. ; ms. βραγχία) ||
3 au plur. bronches, conduit des poumons, Arstt. H.A. 8, 21, 1, dout. p. βρόγχια (βράγχος 2).
βράγχιον, τό, Floßfeder ; πτέρωμα βραγχίου Ael. H.A. 16.12 ; s. βράγχια.