δαμάλης
δαμάλης, a young steer
δᾰμάλης [μᾰ], ου, ὁ, (δαμάζω)
- subduer, Ἔρως Anacr. 2.1.
- II young steer, Arist. HA 632a15, AP 6.96 (Eryc.).
ternero, becerro, novillo
Ἔρως
οἱ ... δαμάλαι ἐκτέμνονται
τετραέτης
κεραός
•Deriv. en *-l- (cuasiparticipial) de *d°m°H2-, la r. que da lugar a δάμνημι, δαμάζω, etc., o quizá comp. de *d°Hu̯3m- > δαμ- (cf.
δαμάλης, ου (ὁ) [ᾰᾰ]
1 act. celui qui dompte, en parl. d’Erôs, Anacr. 2 ||
2 pass. jeune taureau (litt. l’animal qu’on dompte), Arstt. H.A. 9, 50, 6 ; Anth. 6, 96 ; Babr. 37, 1.
Étym. cf. δαμάλη et δάμαλις.
δαμάλης, ὁ,
1) der Ueberwältiger, Bezwinger, Ἔρως Anacr. frg.
2) ein junger Stier, Arist. H.A. 9.50 ; Babr. 37.1.
1) der Ueberwältiger, Bezwinger, Ἔρως Anacr. frg.
2) ein junger Stier, Arist. H.A. 9.50 ; Babr. 37.1.
δαμάλης
δαμάζω
- a young steer, Anth.