Logeion | δαμαληφάγος

δᾰμᾰληφάγος [φᾰ], ον,

devorador de terneras Ἀλκείδα δαμαληφάγε AP 9.237 (Eryc.).

δαμαλη·φάγος, ου (ὁ) [ᾰᾰᾰ] mangeur de jeunes bœufs ou de génisses (Hèraklès) Anth. 9, 237.

Étym. δαμάλη, φαγεῖν.

δαμαληφάγος, junge Rinder fressend, Heracles, Eryc. 4 (IX.237).

δαμαληφάγος φαγεῖν

Menu