δισύλλαβος
δισύλλαβος, of two syllables
δῐσύλλᾰβ-ος, ον,
- of two syllables, Demetr.Poliorc. ap. Phylarch. 12 J. (of slave-names), D.H. Comp. 11, A.D. Pron. 49.14, Luc. Gall. 29; δισυλλάβῳ περιττεύειν Heph. 4.4. Adv. -βως A.D. Pron. 35.25, Ath. 10.446e, Sch. Th. Oxy. 853v12.
I
1 bisílabo, disilábico (sc. ὄνομα) Phylarch.12, Luc.Gall.29, Ath.l.c., AP 11.358, Aristid.Quint.45.10, Diom.431.19, Lyd.Mag.1.25,
ἀντωνυμία
λέξις
• subst. τὸ δ. grupo de dos sílabas Heph.4.4.
2 doble
ἐρωτήματα
II adv. -ως disilábicamente
‘πίε’ δὲ δ. Μένανδρος
δισύλλαβος, = δισσύλλαβος.
χαῖρε ... κάνθαρε, κύκλον ἄγων σπορίμου πυρός, αὐτογένεθλε, ὅτι δ. εἶ
te saludo, escarabajo, que conduces el círculo del fértil fuego, autoengendrado, porque eres bisílabo
δισύλλαβος
δι-σύλλαβος, ον
συλλαβή
- of two syllables, Luc.