εὐΐατος

εὐ·ΐατος, ος, ον [ῑᾱ] facile à guérir, Th. H.P. 5, 4, 5 ||

Cp. -ότερος (fém. ion. εὐϊητοτέρη) Hpc. 790 ; Xén. Eq. 4, 2 ; Arstt. Nic. 7, 3 et 11 ||

➳ Ion. εὐΐητος, au cp. (v. ci-dessus).

Étym. εὖ, ἰάομαι.

Menu