εὐθυντέον
εὐθυντέον, one must correct
εὐθῡν-τέον,
- one must correct, τοὺς Εὐκλείδου ὅρους Iamb. in Nic. p.26 P.
εὐθυντέον, vb. d’εὐθύνω, Jambl. Nicom. ar. 34d.
εὐθυντέον, one must correct