εὐμάραντος
εὐμάραντος, soon withering
εὐμάραντος [μᾰ], ον,
- soon withering, Artem. 1.77.
εὐ·μάραντος, ος, ον [μᾰ] qui se flétrit facilement, Artém. 108 Reiff ; Naz. 4, 80 a Migne.
Étym. εὖ, μαραίνομαι.
εὐμάραντος, leicht welkend, hinfällig, Sp., bes. K.S.