θεατός
θεατός, to be seen
θεᾱτ-ός, ή, όν,
- to be seen, S. Aj. 915; θ. σοφοῖς [Ἔρως] Pl. Smp. 197d, cf. Isoc. 2.49; μόνῳ νῷ Pl. Phdr. 247c; cf. θαητός.
θεατός, ή, όν [ᾱ]
1 visible, Soph. Aj. 914 ||
2 digne d’être contemplé, Plat. Conv. 197d ; en parl. de la contemplation par l’intelligence, Plat. Phædr. 247c.
Étym. vb. de θεάομαι.
θεατός, [ᾱ], ή, όν, gesehen, sehenswert ; Soph. Aj. 915 ; τινί, Plat. Phaedr. 247c ; δέμας Anacr. 55.12.
θεατός
θεᾱτός, ή, όν
- to be seen, Soph., Plat.