θεοδέγμων
θεοδέγμων, divine
θεο-δέγμων, ον, gen. ονος,
- = θεηδόχος, θῶκος AP 7.363; divine, πηγή Archestr. Fr. 13.8.
θεο·δέγμων, ων, ον, gén. ονος :
1 qui reçoit la divinité ou les objets sacrés, Anth. 7, 363 ||
2 p. suite, divin, Archestr. (Ath. 320b).
Étym. θ. δέχομαι.
θεοδέγμων, ον, Gott aufnehmend ; θῶκος Ep.adesp. 680 (VII.363); πηγή, d.i. göttlich, Archestr. bei Ath. VII.320b.