θεόδματος

θεόδμᾱτος, -α -ον (-ῳ, -ον, -ους; -α, -ας; -ον acc., -ων.)

• • a created by heaven τοξοφόρον Δάλου θεοδμάτας σκοπόν O. 6.59 Ἀφροδίτα θεοδμάτων ὀχέων ἐφαπτομένα χερὶ κούφᾳ P. 9.10 χαῖρʼ ὦ θεοδμάτα πόντου θύγατερ Delos fr. 33c.
  • b generally, heaven inspired divine στέφανοι πράσσοντί με τοῦτο θεόδματον χρέος O. 3.7 θεοδμάτῳ σὺν ἐλευθερίᾳ P. 1.61 εἰ γάρ τις ἀνθρώπων πράσσει θεοδμάτους ἀρετὰς I. 6.11 νόμων ἀκούοντες θεόδματον κέλαδον (Boeckh: θεόδμητον, -ετον codd. Prisciani: θεοδμάτων Bergk) fr. 35c.