θημών
θημών, a heap
θημών, ῶνος, ὁ, (τίθημι)
- heap, ἠΐων θημῶνα . . καρφαλέων Od. 5.368; θ. ἀχύρων Arist. Mete. 344a26; θημῶνα νηῆσαι Opp. H. 4.496, cf. Ph. ap. Eus. PE 8.7: pl., Ph. 2.97.
θημών, όνος (ὁ) tas, monceau, particul. tas de blé, meule de paille, Od. 5, 368 ; Arstt. Meteor. 1, 7, 5 ; Opp. H. 4, 496.
Étym. τίθημι.
θημών, ῶνος, ὁ, das Zusammengelegte (τίθημι), der Haufen, nach Eust. eigtl. vom Korn, ἠΐων καρφαλέων Od. 5.368 ; ἀχύρων Arist. Meteor. 1.7, Sp., wie Opp. H. 4.496. Vgl. θωμός.
θημών
-ῶνος, ὁ
[θη-, τίθημι.]
A heap Od. 5.368.
θημών , ῶνος: heap, Od. 5.368†.
θημών, ῶνος,
τίθημι
- a heap, Od.