καβάλλης

κᾰβάλλης, ου, ὁ,

• nag, Lat. caballus, Plu. Vit. aer. al. 2.828e;= ἐργάτης ἵππος, Hsch.:—hence καβαλλαρικός, ή, όν, of or for a horse, μύλος Edict.Diocl. 15.52; τάπης 19.22.

καβάλλης, ὁ, ein Gaul, Klepper ; Antip.Sid. 2 (IX.241); Hesych. erkl. ἐργάτης ἵππος ; Plut. vit. aer. al. 3 ὄνῳ τινὶ τῷ τυχόντι καὶ καβάλλῃ χρώμενος.