κακωτικός
κακωτικός, hurtful, noxious
κακ-ωτικός, ή, όν,
- hurtful, noxious, Ph. 2.557, Herm. ap. Stob. 1.41.6; τινος Dsc. 1.94, cf. Gal. 6.260, Sch.D Il. 1.10; κ. τι παθεῖν Chor. p.221 B. [not found]; κ. αἰτία, ἀκτίς, Vett.Val. 49.11, 151.6. Adv. -κῶς, διάγειν Id. 165.34, cf. Sch. Epict. Ench. 42.
κακωτικός, ή, όν [ᾰ] qui fait du tort, nuisible à, gén. Lib. 4, 782, Diosc. 1, 123.
Étym. κακόω.
κακωτικός, geneigt oder geschickt, Schaden zuzufügen, schädlich, Schol. Il. 1.10 u. öfter Sp.