*κατ-είρω, alleen perf. κατείρηκα; fut. κατερῶ, Ion. κατερέω; zie verder καταγορεύω 1. beschuldigen, met gen.: ἔφασαν κατερεῖν αὐτοῦ ze zeiden hem te zullen beschuldigen Xen. Cyr. 1.4.8; met gen en πρός + acc.: οὐ γάρ μου κατερεῖτε πρὸς τοὺς τῆς τραγῳδίας ποιητάς want jullie zullen mij niet in diskrediet brengen bij de tragediedichters Plat. Resp. 595b; verklappen: ἀλλά σφεα αὐτὸς ἐγὼ κατερέω πρὸς τὸν μάγον maar ik zal dat alles aan de magiër verklappen Hdt. 3.71.5. 2. verkondigen, verklaren: πᾶν ἐς σὲ κατειρήσεται τὠληθές de hele waarheid zal je verkondigd worden Hdt. 6.69.1.