κυριολογέω
κῡριο-λογέω,
- = κυριολεκτέω, Magnus ap. Gal. 8.640, Steph. in Hp. 2.420 D.
κυριο·λογέω-ῶ [ῡ]
1 c. κυριολεκτέω, Clém. 657, etc. ||
2 donner le titre de seigneur à, acc. Bas. 1, 753 a Migne.
Étym. κύριος, λόγος.
κυριολογέω, [ῡ], = κυριολεκτέω, Clem.Al. strom. 5 p. 657 setzt κυριολογεῖται dem τροπικῶς γράφεται entgegen.