κωφότης
κωφότης, deafness
κωφ-ότης, ητος, ἡ,
- deafness, Hp. Epid. 3.17.ζʹ, Pl. Alc. 1.126b, Plu. Superst. 2.167c; dullness of hearing, ib. Aud. 38b: metaph., D. 19.226, Phld. Rh. 2.118S.
κωφότης, ητος (ἡ)
1 surdité, Hpc. Epid. 3, 1103 ; Plat. 1 Alc. 128b ; affaiblissement de l’ouïe, Plut. M. 33b, etc. ||
2 p. ext. hébétement, affaiblissement, Arstt. H.A. 10, 1, 9 ; fig. sottise, stupidité, Dém. 411, 26.
Étym. κωφός.
κωφότης, ητος, ἡ, Stumpfheit der Sinne, bes. Taubheit, Arist. u. Sp. im Ggstz von ἀκριβὴς αἴσθησις Dem. 19.226 ; Unempfindlichkeit, Arist. H.A. 10.1.
κωφότης
from κωφός
κωφότης, ητος,
- deafness, Plat., Dem., etc.