κωφός

κωφ-ός, ή, όν,

• blunt, dull, obtuse, opp. ὀξύς, κ. βέλος Il. 11.390, cf. E. Fr. 495.27; κ. καλάμη AP 12.25 (Stat.Flacc.).
• • II metaph.,
  • • 1 of sound, mute, noiseless, κύματι κωφῷ Il. 14.16; κωφὴν γὰρ δὴ γαῖαν ἀεικίζει is maltreating dumb, senseless earth, 24.54; τὰ μὲν ἄλλα ἔσκε κωφά the other parts sounded dull, opp. to the ringing of the hollow parts when struck, Hdt. 4.200: neut. pl. as Adv., κωφὰ δὲ πόντος κεῖτο Orph. A. 1103; ὁ κ. λιμήν, prob. the bay of Munychia, as opp. to the noisy Piraeus, X. HG 2.4.31; κωφότερος ὁ ψόφος ἔσται, i.e. muffled, Aen.Tact. 19; τῶν μεταλλικῶν κωφότατος [ὁ σίδηρος] rings least, Plu. QConv. 2.721f; κωφοὶ ἄνεμοι D.S. 3.51.
    • 2 after Hom., of men or animals, dumb, Parm. 6.7, etc.; καὶ κωφοῦ συνίημι καὶ οὐ φωνεῦντος ἀκούω Orac. ap. Hdt. 1.47; οὐ . . παρὰ κωφὸν ὁ τυφλὸς ἔοικε λαλῆσαι, i.e. is not so dumb but that he will answer the blind fool who assails him, Cratin. 6; κωφότερος κίχλης Eub. 29; κ. χάρις a mute gift (sc. an epitaph), Epigr.Gr. 298 (Teos); so κωφοῖς δάκρυσι IPE 2.299 (Panticapaeum); κ. τάφοι prob. in IG 12(8).441.26; κ. προσωπεῖον mute figure on the stage, Ph. 2.520, cf. Plu. An seni 2.791e; κ. πρόσωπον Cic. Att. 13.19.3; κ. καὶ ἄλογος, of a house, with no echoes, Luc. Dom. 1.
    • • b deaf, h.Merc. 92, Heraclit. 34. A. Th. 202, Ch. 881; λήθην κωφήν, ἄναυδον S. Fr. 670; ὅσοι γίνονται κ. ἐκ γενετῆς, πάντες καὶ ἐνεοὶ γίνονται Arist. HA 536b3 (hence of a deaf and dumb person, Hdt. 1.34, BGU 1196.49 (i B. C.), cf. Hsch.); c. gen., κωφὴ ἀκοῆς αἴσθησις Antiph. 196.5, cj. in Pl. Lg. 932a; κ. Ἑλλάδος φωνᾶς deaf of oneʼs Greek ear, i.e. ignorant of Greek, Dialex. 6.12; σπαράγματα κωφὰ τοῦ βεβαιοῦντος Plu. Col. 2.1108d.
      • c metaph., νοῦς ὁρῇ καὶ νοῦς ἀκούει· τἆλλα κωφὰ καὶ τυφλά Epich. 249; κ. πέτρος MoschioTrag. 7; μαψαῦραι Call. Fr. 67; ἐρημία D.S. 3.40: neut. pl. as Adv., κωφὰ χλιαίνεσθαι feebly, AP 12.125 (Mel.).
    • 3 ὄμμα κ. vacant, lack-lustre eye, Arist. Phgn. 807b23.
    • 4 of the senses in general, dull, Thphr. Sens. 19 (Comp.).
    • 5 of the mind, dull, obtuse, ἐγὼ ὁ πάντα κ. S. Aj. 911, cf. Pi. P. 9.87; τὸ τῆς ψυχῆς ποιεῖν κ. Pl. Ti. 88b: κωφοί, οἱ, ‘the Dullards’, title of satyr-play by Sophocles.
    • • b of things, senseless, unmeaning, obscure, κ. καὶ παλαίʼ ἔπη S. OT 290; κ. διήγησις Plb. 3.36.4, cf. 5.21.4; ὑπόνοια Phld. Mus. p.71 K.; σκῶμμα Plu. QConv. 2.712a; but κ. εὐπραγίαι is prob.f.l.for κοῦφαι, D.C. 38.27. Adv. -φῶς obscurely, Vett.Val. 251.25: Comp. -ότερον, ἐνοχλεῖν less acutely, Phld. Vit. p.21 J.

κωφός, (κόπτω, wie obtusus), eigtl. stumpf, abgestumpft ; κωφὸν βέλος, das stumpfe, kraftlose Geschoß, Il. 11.390, Ggstz ὀξὺ βέλος ; danach βέλεμνα Anacr. 40.11 ; καλάμη Flacc. 2 (XII.25). – Gew.
   a) an der Zunge gelähmt, stumm ; κωφὸν κῦμα, die stumme, geräuschlose Woge, Il. 14.16, wie Rufin. 2 (V.35); Ap.Rh. κῦμα κωφὸν καὶ ἄβρομον, 4.153 ; a. sp.D.; vgl. κωφὸς λιμήν Xen. Hell. 2.4.22 ; καὶ ἄκλυστος Plut. philos. cum princ. 3 ; vgl. Zenob. 4.68 ; κωφὴ γαῖα, die stumme, wenn sie geschlagen wird, nicht schreiende, d.i. unempfindliche Erde, Il. 24.54 ; auch ἄνεμοι ἀβληχροὶ καὶ κωφοί, DS. 13.51 ; von einem Menschen, Her. 1.34, der 1.85 ἄφωνος heißt, wohl taubstumm, denn 1.38 heißt es von ihm, er sei διεφθαρμένος τὴν ἀκοήν ; u. so erkl. VLL ὁ κωφός, ὁ οὔτε λαλῶν οὔτε ἀκούων ; vgl. auch Her. 1.47 ; – Soph. sagt auch κωφὰ ἔπη, O.R. 290, neben παλαιά, verschollen, von denen man Nichts mehr hört.
   b) stumpf von Gehör, taub ; H.h. Herc. 92 ; ἤκουσας ἢ οὐκ ἤκουσας, ἢ κωφῇ λέγω ; Aesch. Spt. 184, wie Ch. 869 ; bei den Attikern die herrschende Bdtg ; ἀσθενές τε καὶ κωφὸν καὶ τυφλὸν γίγνεται Plat. Rep. III.411d ; Phaedr. 270e u. sonst ; κωφὴν ἀκοῆς αἴσθησιν ἔχουσιν Antiphan. bei Ath. X.450f ; Arist. H.A. 4.9 bemerkt ὅσοι κωφοὶ γίνονται ἐκ γενετῆς, πάντες καὶ ἐνεοὶ γίνονται ; vgl. Ammon. – Uebh.
   c) unempfindlich, stumpf an Geist, dumm ; ὁ πάντα κωφός, ὁ πάντʼ ἄϊδρις Soph. Aj. 894, Schol. τὰ πάντα ἀναίσθητος, wie auch Pind. P. 9.90 gefaßt werden kann ; Ar. Ach. 651 sagt von Alten οὐδὲν ὄντας, ἀλλὰ κωφοὺς καὶ παρεξηυλημένους, Plat. vrbdt τὸ τῆς ψυχῆς κωφὸν καὶ δυσμαθές, Tim. 88b ; κωφὴν καὶ ἀναίσθητον 75e.
Bei Pol. 3.36.4 ist ἀνυπότακτος καὶ κωφὴ διήγησις eine unverständliche, vgl. 5.21.4 ; – Pythag. Ἑλλάδος φωνᾶς κωφός, der kein Griechisch sprechen kann.

κωφός

-ή, -όν.

• • 1

    Blunt : βέλος Il. 11.390.

  • 2

    Without sensibility, senseless : γαῖαν Il. 24.54.

  • 3

    Of the wave of the sea in a ground-swell, making no plash, heaving without breaking : ὅτε πορφύρῃ πέλαγος κύματι κωφῷ Il. 14.16.

κωφός

• 1dumb κωφὸς ἀνήρ τις, ὃς Ἡρακλεῖ στόμα μὴ περιβάλλει pr. P. 9.87

κωφός (κόπτω): blunted, Il. 11.390; ‘dull - sounding,’ of a wave before it breaks, Il. 14.16; κωφὴ γαῖα, dull, ‘senseless’ dust, of a dead body, Il. 24.54.

κωφός, ή, όν κόπτω

• • Iradical sense, blunt, dull, obtuse, κωφὸν βέλος the blunt, dull shaft, opp. to ὀξύ, Il.
  • IImetaph.:
  • • 1dumb, mute, κύματι κωφῷ with dumb wave, before it breaks, Il.; κωφὴν γαῖαν ἀεικίζει dishonours the dumb, senseless earth, Il.; τὰ μὲν ἄλλα ἔσκε κωφά the other parts of the ground sounded dull, opp. to the ringing of the hollow parts, Hdt.; ὁ κ. λιμήν, prob. the bay of Munychia, as opp. to the noisy Peiraeus, Xen.
    • 2after Hom., of men, dumb, Orac. ap. Hdt.: deaf and dumb, Hdt.
    • 3deaf, Lat. surdus, Hhymn., Aesch., etc.
    • 4of the mind, dull, stupid, Lat. fatuus, Soph.; also senseless, unmeaning, κ. καὶ παλαίʼ ἔπη Soph.