λαίθαργος

λαίθαργος, ον, said to mean

• biting secretly (λαθεῖν, δάκνω), i.e. without barking, of a dog, σαίνεις δάκνουσα καὶ κύων λ. εἶ S. Fr. 885, cf. Orac. ap. Ar. Eq. 1068; also, = λαθραῖος, λαιθάργῳ ποδί Trag.Adesp. 227: λάθαργος in Phryn. PS p.87 B.: λήθαργος, Hsch.