λάθω

λάθω aor. subj. 1. sg., see λανθάνω.

λάθω, dor. = λήθω.

λᾱθω (λᾱ), λανθάνω (λανθά̆νει; λᾱθέμεν: impf. ἔ[λ]ᾱ[θ]εν: aor. ἔλᾰθ(ε); λᾰθέτω; λᾰθών; λᾰθεῖν: med. λά̄θεται: aor. ἐλᾰθοντο.)

• • a act., escape the notice (of)
  • • α c. acc., οὐδʼ ἔλαθε σκοπόν (sc. Κορωνίς) P. 3.27 οὐ λαθὼν χρυσόθρονον Ἥραν κροκωτὸν σπάργανον ἐγκατέβα (sc. Ἡρακλέης) N. 1.37 οὐδʼ ἀνέμους ἔ[λ]ᾱ̣[θ]εν οὐδὲ τὸν εὐρυφαρέτραν ἑκαβόλον (Turyn: ]ᾰ[ vel ]ῐ[ Π.) Πα. 6. 110. ἐναργέα τʼ ἔμʼ ὥτε μάντιν οὐ λανθάνει (sc. Διόνυσος) fr. 75. 13. ἀνδρὸς δʼ οὔτε γυναικὸς χρή με λαθεῖν ἀοιδὰν πρόσφορον Παρθ. 2. 37.
    • β c. part. εἰ δὲ θεὸν ἀνήρ τις ἔλπεται <τι> λαθέμεν ἔρδων (τι supp. byz.: <λε>λαθέμεν Mommsen) O. 1.64 οὐδʼ ἔλαθʼ Αἴπυτον κλέπτοισα θεοῖο γόνον O. 6.36
    • γ impers., c. acc. & inf. τῶ σε μὴ λαθέτω, παντὶ μὲν θεὸν αἴτιον ὑπερτιθέμεν P. 5.23
  • b med., forget Ἀίδα τοι λάθεται ἄρμενα πράξαις ἀνήρ O. 8.72 “τῶν δʼ ἐλάθοντο φρένες” P. 4.41