μαρμαρίζω
μαρμᾰρ-ίζω,
- = μαρμαίρω, ἀκτῖνας προσώπου -ιζούσας Pi. Fr. 123.2; ἡ -ίζουσα πέτρα, of quartz rock containing gold, D.S. 3.12.
μαρμαρίζω, [ᾰρι]
1 briller, resplendir, Pd. fr. 88 ||
2 être dur comme du marbre, DS. 3, 12 ||
➳ Seul. part. prés. fém. μαρμαρίζουσα, DS. l. c. ; acc. pl. dor. μαρμαριζοίσας, Pd. l. c.
Étym. μάρμαρος.
μαρμαρίζω, = μαρμαίρω, schimmern, glänzen ; ἀκτῖνας ὄσσων μαρμαριζοίσας, Pind. frg. 88 ; πέτρα μαρμαρίζουσα, das marmorharte Gestein, DS. 3.12.
For Pindar, see also: μαρμαρύζω