μάρμαρος

μάρμᾰρος, ὁ,

• a crystalline rock, which sparkles (μαρμαίρει) in the light, μάρμαρος ὀκριόεις Il. 12.380, Od. 9.499, cf. E. Ph. 663 (lyr.), Ar. Ach. 1172 (lyr.): as Adj., πέτρος μ. ὀκριόεις Il. 16.735, cf. E. Ph. 1401, etc.
• • II later, marble, μάρμαρον ἢ λίθον λευκήν Hp. Mul. 2.185, cf. Thphr. Lap. 9: also fem., μαρμάρου . . τῆς Πεντελικῆς μέταλλα Str. 9.1.23; μ. λίθος Id. 14.1.35: hence,
  • • 2 work in marble, i.e. tombstone, τυκτὴ μ. Theoc. 22.211.
    • 3 chips made by cutting marble (masc.), Plu. QConv. 2.660c, Frig. 954a, Dsc. 5.79.

μάρμαρος, ὁ (von μαρμαίρω, also eigtl. von schimmernder Farbe, wie die Alten auch geradezu bei Hom. es durch λευκός erklären), Hom. übh. Felsblock, Stein, μαρμάρῳ ὀκριόεντι βαλών, Il. 12.380, wie Od. 6.499, u. adjektivisch, πέτρον μάρμαρον ὀκριόεντα, Il. 16.735, wie Eur. Phoen. 1410 ; ὃν ὤλεσε μαρμάρῳ 667 ; Ar. Ach. 1135 ; Nonn. D. 22.157 vrbdt sogar μάρμαρος αἴγλη. – Später bes. eine vorzüglich glänzende Steinart, Marmor. In dieser Bdtg auch fem., Strab. IX.399 ; λατόμιον μαρμάρου λίθου, Marmorbruch, XIV.645 ; Arbeit aus Marmor, bes. Grabstein, Theocr. 22.211. – Uebh. ein harter Körper, Hippocr.

μάρμαρος

-ου, ὁ

[μαρ- as two μαρμάρεος. and μαρμαρυγή.]

A stone of some such substance as quartz Il. 12.380 : Od. 9.499.

With πέτρος Il. 16.735.

μάρμαρος : doubtful word, crushing; πέτρος, Il. 16.735; as subst., block of stone, Il. 12.380, Od. 9.499.

μάρμαρος μάρμᾰρος, ου,

• • Iany stone or rock of crystalline structure, which sparkles (μαρμαίρει) in the light, Hom., etc.; also, πέτρος μάρμαρος Il.
  • IImarble, Strab.: — a marble tombstone, Theocr.