μαχαιρομαχέω
μαχαιρομαχέω, fight with a μάχαιρα
μᾰχαιρο-μᾰχέω,
- fight with a μάχαιρα, Plb. 10.20.3:—Subst. μᾰχαιρο-μᾰχία, gloss on ξιφιστύς, Hsch.
μαχαιρο·μαχέω-ῶ [ᾰᾰ] combattre avec le sabre, Pol. 10, 20, 3.
Étym. μάχαιρα, μάχη.
μαχαιρομαχέω, mit dem Säbel kämpfen, ξυλίναις ἐσκυτωμέναις μαχαίραις, von Uebungen der Rekruten, Pol. 10.20.3.