μελανέω
μελανέω, v. μελάνω.
μελανέω-ῶ (seul. prés. et impf.) [ᾰ] devenir noir, se noircir, Arat. 836 ; A. Rh. 4, 1574 ||
➳ Impf. épq. 3 sg. μελάνει ; part. prés. nom. fém. μελανεῦσα, Anth. 5, 121 ; Arat. 817 ; acc. m. μελανεῦντα, Call. Ep. 55, 1.
Étym. μέλας.
μελανέω, schwarz werden, sich schwärzen, so erkl. Einige Il. 7.63, οἵη δὲ Ζεφύροιο ἐχεύατο πόντον ἔπι φρὶξ ὀρνυμένοιο νέον· μελάνει δέ τε πόντος ὑπʼ αὐτῆς, als imperf., das Meer schwärzte sich ; Aristarchs Ansicht bei Schol. Aristonic.: ἡ διπλῆ, ὅτι ἐὰν μὲν γράφηται πόντος ὑπʼ αὐτοῦ, ἔσται μελαίνεται ὁ πόντος ὑπὸ τοῦ Ζεφύρου· ἐὰν δὲ πόντον ὑπʼ αὐτῇ, ἔσται μελαίνει δὲ πόντον ὁ Ζέφυρος ὑπὸ τῇ φρίκῃ. Sicherer ist Ap.Rh. 4.1574, βένθος ἀκίνητον μελανεῖ, u. Callimach. ep. 8 (XII.230), τὸν τὸ καλὸν μελανεῦντα ; vgl. Philod. 10 (V.121), μίκκη καὶ μελανεῦσα Φιλαίνιον ; Arat. 836 u. öfter.
μελανέω,
= μελάνω, Anth.