μελανθέα
μελαν-θέᾱ, ἡ,
- = μελάνων ὅρασις, opp. λευκοθέα, Aristo Stoic. 1.86.
μελαν·θέα, ας (ἡ) vue de ce qui est noir ; p. opp. à λευκοθέα, Ariston (Plut. M. 440e).
μελανθέα, ἡ, das Sehen des Schwarzen, im Ggstz von λευκοθέα, Plut. virt. moral. 2.