μελλόγαμος
μελλόγαμος, betrothed
μελλό-γᾰμος, ον,
- betrothed, S. Ant. 628 (codd. plurimi, anap.), Theoc. 22.140, Euph. 7.
μελλό·γαμος, ος, ον [ᾰ] qui est sur le point de se marier, Soph. Ant. 628 ; Thcr. Idyl. 22, 140.
Étym. μέλλω, γάμος.
μελλόγαμος, im Begriff zu heiraten, der Verlobte, die Braut ; Soph. Ant. 624 ; Euphor. bei Schol. Ap.Rh. 1.1063 ; γαμβρός, Theocr. 22.140.
μελλόγαμος
μελλό-γᾰμος, ον
- betrothed, Soph., Theocr.