μέλλω

μέλλω, impf. ἔμελλον and ἤμελλον (v. infr.), Ep. μέλλον Il. 17.278, Od. 1.232, 9.378, B. 12.164; Ep., Ion. μέλλεσκον Theoc. 25.240, Mosch. 2.109: fut. μελλήσω D. 6.15, Ev.Matt. 24.6: aor. ἐμέλλησα Th. 3.55, X. HG 5.4.65, etc., and ἠμ- (v. infr.):—Pass. and Med., v. infr. V.—Only pres. and impf. in Hom., Hes., Lyr., and Trag.: aor. only in Prose (exc. Thgn., v. infr.): the impf. ἤμελλον with long augm. is established by the metre in Hes. Th. 898, Thgn. 906, Ar. Ec. 597, Ra. 1038 (both anap.), A.R. 1.1309 (cf. Sch. ad loc.), Call. Del. 58: aor. 1 ἠμέλλησα Thgn. 259; ἤμελλον is not found in earlier Att. Inscrr., but occurs in Pap., as PPetr. 2 p.146 (iii B. C.), Phld. Rh. 1.145 S. (but ἔμελλον Hyp. Ath. 7, Arist. Ath. 25.3).

• • I to be destined or likely to, indicating an estimated certainty or strong probability in the present, past, or future (cf. Aristonic. ap. Sch. Il. 10.326, 11.817, 16.46, al.):
  • • • a c. pres. inf. (or its equivalent), of a probability in the present, ὅθι που μέλλουσιν ἄριστοι βουλὰς βουλεύειν where belike the best are holding counsel, Il. 10.326; ᾧ μέλλεις εὔχεσθαι to whom thou doubtless prayest, 11.364; μέλλεις δὲ σὺ ἴδμεναι doubtless thou knowest, Od. 4.200; τὰ δὲ μέλλετʼ ἀκουέμεν belike you have heard it, Il. 14.125, cf. Od. 4.94; οὕτω που Διὶ μέλλει ὑπερμενέϊ φίλον εἶναι Il. 2.116; ὄλβον δὲ θεοὶ μέλλουσιν ὀπάζειν methinks it is the gods who give wealth, Od. 18.19; εἰ δʼ οὕτω τοῦτʼ ἐστίν, ἐμοὶ μέλλει φίλον εἶναι you may be sure it is my good pleasure, Il. 1.564.
      • b c. aor. inf., of a probability in the past, μέλλω που ἀπεχθέσθαι Διὶ πατρί I must have become hateful to father Zeus, 21.83; κελευσέμεναι δέ σʼ ἔμελλε δαίμων a god must surely have bidden thee, Od. 4.274; πολλάκι που μέλλεις ἀρήμεναι you must often have prayed, 22.322; μέλλω ἀθανάτους ἀλιτέσθαι I must have sinned against the immortals, 4.377; ἄλλοτε δή ποτε μᾶλλον ἐρωῆσαι πολέμοιο μέλλω at any other time rather than this I may have drawn back . ., Il. 13.777; μέλλει μέν πού τις καὶ φίλτερον ἄλλον ὀλέσσαι before now, no doubt, a man has lost . ., 24.46, cf. 18.362; τοῦ δʼ ἤδη μέλλουσι κύνες ταχέες τʼ οἰωνοὶ ῥινὸν ἀπʼ ὀστεόφιν ἐρύσαι Od. 14.133; of a destiny in the past, ἔμελλεν οἷ αὐτῷ θάνατον . . λιτέσθαι he was fated to have been praying for his own death, Il. 16.46; ἐπεὶ οὐκ ἄρʼ ἔμελλον ἑταίρῳ κτεινομένῳ ἐπαμῦναι since I was (i.e. am) not destined to have succoured my comrade when they were slaying him, 18.98: c. pres. inf., οὐκ ἄρʼ ἔμελλες ἀνάλκιδος ἀνδρὸς ἑταίρους ἔδμεναι he was to turn out no helpless man whose comrades you ate, Od. 9.475.
      • c c. fut. inf., of a destiny or probability in the future, ἅ οὐ τελέεσθαι ἔμελλον which were not to be accomplished, Il. 2.36; τάχα δʼ ἀνστήσεσθαι ἔμελλεν ib. 694; ἐπεὶ οὐκ ἄρʼ ἔμελλον ἔγωγε νοστήσας οἶκόνδε . . εὐφρανέειν ἄλοχον 5.686, cf. 12.113, 22.356, Od. 13.293, 384; μέλλον ἔτι ξυνέσεσθαι ὀϊζυῖ πολλῇ 7.270; περὶ τρίποδος γὰρ ἔμελλον θεύσεσθαι they were to have run . ., Il. 11.700, cf. E. HF 463; χρόνῳ ἔμελλέ σʼ Ἕκτωρ . . ἀποφθίσειν S. Aj. 1027; ἔμελλον ἄρα παύσειν ποθʼ ὑμᾶς τοῦ κοάξ Ar. Ra. 268; φεύγεις; ἔμελλόν σʼ ἆρα κινήσειν ἐγώ Id. Nu. 1301, cf. V. 460, Pl. 103, Ach. 347: c. pres. inf., καὶ γὰρ ἐγώ ποτʼ ἔμελλον ἐν ἀνδράσιν ὄλβιος εἶναι I had a chance of being, might have been . ., Od. 18.138; μέλλεν ποτὲ οἶκος ὅδʼ ἀφνειὸς καὶ ἀμύμων ἔμμεναι, ὄφρʼ ἔτι κεῖνος ἀνὴρ ἐπιδήμιος ἦεν 1.232: c. aor. inf. (cf. infr. II), οὐδεὶς ἂν οὐδὲ μελλήσειε γενέσθαι ἀγαθός Arist. EN 1105b11: with inf. understood, [τὰ μὲν] πάσχουσι, τὰ δὲ μέλλουσι [πάσχειν] A. Pers. 814; ἀλλʼ οὐχ οὑμὸς τοῦτο πέπονθεν βίος οὐ μὰ Δίʼ οὐδέ γε μέλλει no, not likely! Ar. Pl. 551; οὐδὲν . . οὔτε ἐπάθετε οὔτε ἐμελλήσατε Th. 3.55; οὔτʼ ἐμὲ ἀπέφηνεν ἡ βουλὴ οὔτʼ ἐμέλλησεν Din. 1.49.
      • d in εἰ clauses, εἰ μέλλει πόλις εἶναι if it is to be a city, Pl. Prt. 324e: c. fut. inf., εἰ ἐμέλλομεν . . ἀνοίσειν if we were to refer . ., Id. Phd. 75b: c. aor. inf., εἰ μέλλομεν . . δηλῶσαι Id. Lg. 713a, cf. Smp. 184d, Plt. 268d, al.: so in part., τὴν μέλλουσαν οἰκήσεσθαι πόλιν καλῶς Arist. Pol. 1261a3, etc.
      • e in final clauses, ξυνεπιμέλεσθαι ᾗ μέλλει ἄριστα ἕξειν, = ᾗ ἄριστα ἕξει, Th. 8.39; εἴχομεν ἂν . . ἐπιστάτην λαβεῖν . . ὃς ἔμελλεν . . ποιήσειν Pl. Ap. 20b, cf. App. Syr. 46, etc.
      • f in questions, the inf. being understood, τί οὐ μέλλω (μέλλεις, etc.); why shouldnʼt I? why is it not likely that I should?, i.e. yes, of course, τὸν υἱὸν ἑόρακας αὐτοῦ; Answ. τί δʼ οὐ μέλλω (sc. ἑορακέναι); of course I have, X. HG 4.1.6; τί δʼ οὐ μέλλει, εἴπερ γε δρᾷ αὐτό; Pl. R. 605c; πῶς γὰρ οὐ μέλλει; Id. Phd. 78b, etc.; ἀλλὰ τί μέλλει; what (else) would you expect? i.e. yes, of course, Id. R. 349d, Hp.Mi. 373d.
  • II to be about to, in purely temporal sense, c. fut. inf., Ἕκτορα δῖον ἔτετμεν ἀδελφεόν, εὖτʼ ἄρʼ ἔμελλε στρέψεσθʼ ἐκ χώρης Il. 6.515; ὁ μέν μιν ἔμελλε γενείου . . ἁψάμενος λίσσεσθαι (perh. pres. inf.), ὁ δʼ αὐχένα μέσσον ἔλασσε 10.454; ἄλεισον ἀναιρήσεσθαι ἔμελλε Od. 22.9, cf. Il. 23.544, 2.39, 6.52, 393; δειπνήσειν μέλλομεν, ἢ τί; Ar. Av. 464, cf. Eq. 931 (lyr.), Th. 2.8, etc.: c. pres. inf., τί μέλλεις δρᾶν; Ar. V. 1379, Th. 215, cf. Ec. 760, Ach. 493, Av. 498, al.; μέλλω μαίνεσθαι Lyr.Alex.Adesp. 1.23: more rarely c. aor. inf., παθεῖν A. Pr. 625; κτανεῖν S. OT 967 (nisi leg. κτενεῖν) ; ἀναλαβεῖν, λιπεῖν, θανεῖν, E. Or. 292, Heracl. 709, Med. 393; ἀπολέσαι, λαβεῖν, Ar. Av. 366, Ach. 1159 (lyr.); προσθεῖναι Th. 3.92; οὐδὲ ἐμέλλησαν οὐδὲ διενοήθησαν ἐνθέσθαι D. 35.19: Phryn. 316 wrongly condemns this constr.—The inf. is sts. omitted, τὸ μέλλειν ἀγαθά (sc. πράσσειν or πράξειν) the expectation of good things, E. Or. 1182, cf. IA 1118.
  • III to be always going to do without ever doing: hence, delay, put off, freq. in Trag. (also in Med. μέλλομαι, v. infr. IV fin.): in this signf. usu. folld. by pres. inf., S. OT 678 (lyr.), OC 1627, etc.; τοὺς ξυμμάχους . . οὐ μελλήσομεν τιμωρεῖν· οἱ δʼ οὐκέτι μέλλουσι κακῶς πάσχειν we shall not delay to succour our allies, for their sufferings are not being delayed, Th. 1.86: freq. with μὴ οὐ, A. Pr. 627, S. Aj. 540: with μή, τί μέλλομεν . . μὴ πράσσειν κακά; E. Med. 1242: rarely folld. by aor. inf., Id. Ph. 299 (lyr.), Rh. 673: inf. is freq. omitted, τί μέλλεις; why delayest thou? A. Pr. 36, cf. Pers. 407, Ag. 908, 1353, S. Fr. 917, Th. 8.78, etc.; μακρὰ μ. S. OC 219 (lyr.); Ἄρης στυγεῖ μέλλοντας E. Heracl. 723; ἴωμεν καὶ μὴ μέλλωμεν ἔτι Pl. Lg. 712b; μέλλον τι . . ἔπος a hesitating word, which one hesitates to speak, E. Ion 1002; μέλλων σφυγμός a hesitating pulse, Gal. 8.653.
  • IV part. μέλλων is used quasi-adjectivally, ὁ μ. χρόνος the future time, Pi. O. 10(11).7, A. Pr. 839, Arist. Top. 111b28: Gramm., ὁ μέλλων the future tense, D.T. 638.23, A.D. Synt. 69.28, etc.; ἡ μ. αὐτοῦ δύναμις his future power, Pl. R. 494c; μ. φυλάξασθαι χρέος Pi. O. 7.40; τὸν μ. βλαστόν (καρπόν codd.) Thphr. HP 4.15.1: esp. in neut., τὸ μέλλον, τὰ μέλλοντα things to come, the future, Pi. O. 2.56, A. Pr. 102, Th. 1.138, 4.71, Pl. Tht. 178e, etc.; opp. to what is simply future (τὸ ἐσόμενον), Arist. Div.Somn. 463b29, cf. GC 337b4; εἰς τὸ μέλλον (sc. ἔτος) Ev.Luc. 13.9, cf. PLond. 3.1231.4 (ii A. D.), Plu. Caes. 14:—also in Med., τὰ ἰσχυρότατα ἐλπιζόμενα μέλλεται your strongest pleas are hopes in futurity, Th. 5.111:— but
  • V Pass. μέλλομαι, ὡς μὴ μέλλοιτο τὰ δέοντα that the necessary steps might not be delayed, X. An. 3.1.47; ἐν ὅσῳ ταῦτα μέλλεται while these delays are going on, D. 4.37: fut. μελλήσομαι dub. l. in Procop. Goth. 2.30: pf. part. μεμελλημένος, = μέλλων, σφυγμός Gal. 9.308.

μέλλω, fut. μελλήσω, aor. ἐμέλλησα u. att. ἠμέλλησα, Hom., Hes., Pind. u. Tragg. nur praes. u. impf., μέλλεσκον, Theocr. 25.240 ; auch bei Plat. steht das fut. nur einmal, Ep. VII.326c;
1) ich bin im Begriff, habe vor, gedenke Etwas zu tun, c. inf., u. zwar
   a) vorherrschend des fut.; μέλλεις γὰρ ἀφαιρήσεσθαι ἄεθλον, Il. 23.544 ; θήσειν γὰρ ἔτʼ ἔμελλεν ἐπʼ ἄλγεα Τρωσίν, er gedachte den Troern noch Schmerzen aufzulegen, 2.39, vgl. 694, 12.3, 34, Od. 11.596 u. sonst ; καὶ δή μιν τάχʼ ἔμελλε δώσειν ᾧ θεράποντι καταξέμεν, er war eben im Begriff, ihn seinem Diener zum Wegführen zu übergeben, Il. 6.52, vgl. 515, wie ἤτοι ὁ καλὸν ἄλεισον ἀναιρήσεσθαι ἔμελλεν Od. 22.9 ; προσηγορεύθης ἡ Διὸς κλεινὴ δάμαρ μέλλουσʼ ἔσεσθαι, Aesch. Prom. 837 ; τοιάνδε πάλην μέλλει θεῖος Ὀρέστης ἅψειν, Ch. 854, vgl. 846 ; Soph. El. 352, 371 ; Eur. Or. 544 ; μελλόντων αὐτῶν συνάψειν, Her. 5.75, 7.157 ; u. bes. in attischer Prosa, μέλλω ὑμᾶς διδάξειν Plat. Apol. 21b, εἰ μέλλεις ῥώμην ἐμποιήσειν Phaedr. 270b ; ὡς διαβαινόντων μέλλοιεν ἐπιθήσεσθαι Xen. An. 2.4.24, vgl. Krüger zu 1.8.1.
   b) c. inf. praes., Hom., ἀλλʼ ὅτε δὴ ἄρʼ ἔμελλε πάλιν οἶκόνδε νέεσθαι Od. 6.110, vgl. 19.94 ; μέλλοντα φέρειν, Pind. Ol. 8.45 ; μέλοι δέ τοι σοὶ τῶνπερ ἂν μέλλῃς τελεῖν, Aesch. Ag. 948 ; Suppl. 1043 ; μέλλοντι δʼ αὐτῷ τεύχειν σφαγὰς κῆρυξ ἵκετο, Soph. Trach. 753 ; Eur. Hec. 726 ; Her. 6.108 ; ὃ μέλλεις νῦν πράττειν, Plat. Prot. 312b ; λέγει ὅτι περιμείνειεν ἂν αὐτοὺς εἰ μέλλοιεν ἥκειν, Xen. An. 2.1.3, 5.7.5 u. öfter. Doch bei guten Schriftstellern seltner als das fut.
   c) auch aor., was die Atticisten verwerfen, wie Phryn. 336 es als groben Fehler bezeichnet, vgl. Lobeck zu Phryn. p. 745 ff., der eine hinreichende Menge von Beispielen aus den Attikern anführt, z.B. τί μέλλετʼ – ἀπολέσαι Ar. Av. 366, Thuc. 6.31, Plat. Gorg. 525a u. öfter, wo aber meist ein Sollen ausgedrückt ist ; die Beispiele aus Hom., wo der Sinn ein anderer ist, s. weiter unten ; hierher kann man rechnen ἀλλʼ ὅτε δὴ τάχʼ ἔμελλον ἐπαΐξασθαι ἄεθλον Il. 23.773 ; vgl. Hes. Sc. 126 ; Theogn. 152, 1074 ; ὅπερ μέλλω παθεῖν, Aesch. Prom. 628 ; μέλλεις ἐνεῖκαι, θέμεν, τεῦξαι, Pind. P. 9.54, Ol. 7.61, 8.32, vgl. Böckh zu letzter Stelle. Bei Her. 8.40 schwankt die Lesart. Bei den Attikern steht so auch fut. und aor. von μέλλω, τοὺς ὑπάρχοντας πολεμίους μεγαλύνετε, τοὺς δὲ μηδὲ μελλήσαντας γενέσθαι, ἄκοντας ἐπάγεσθε, die, welche gar nicht daran gedacht hatten, es zu werden, Thuc. 5.99 ; τὸ δοκεῖν με ὑπὸ σοῦ μελλήσαντά τι παθεῖν ἐκπεφευγέναι, Xen. Cyr. 6.1.40.
   d) der inf. wird auch ausgelassen, wo er sich aus dem Zusammenhange leicht ergibt, οὐκ ἐλάσσονα πάσχουσι, τὰ δὲ μέλλουσι, sc. πάσχειν, Aesch. Pers. 800 ; vgl. τὰ μὲν ἔχει, τὰ δὲ μέλλει, Isocr. 4.136 ; μέλλετον τολμήματα αἴσχιστα, Eur. Phoen. 1225 ; πράξασʼ ἃ μέλλω, sc. πράξειν, Med. 758, wie bei Thuc. ὅτι μέλλετε, εὐθὺς πράττετε, was ihr vorhabt, tun wollt, tut gleich.
   e) bes. steht das partic. absolut, zur Bezeichnung des Zukünftigen, nahe Bevorstehenden, wie die Gramm. das fut. ὁ μέλλων mit u. ohne χρόνος nennen ; so ὁ μέλλων χρόνος, die Zukunft, Pind. Ol. 11.7, wie Aesch. Prom. 841 ; Eur. I.A. 865 ; Plat. Theaet. 178a ; οὐδὲν τὸ μέλλον, Pind. Ol. 2.62 ; ἄπορος ἐπʼ οὐδὲν ἔρχεται τὸ μέλλον, Soph. Ant. 358 ; οὐδεὶς μάντις τῶν μελλόντων, Aj. 1399 ; οὐ γὰρ τὸ μέλλον ἐκ θεῶν ἠπίστατο, Aesch. Pers. 365 u. öfter ; τὸ μέλλον ἥξει, Ag. 1213 ; κρινεῖ φάος τὸ μέλλον, Eur. Phoen. 1315 ; ᾗ τὸ μέλλον κρίνεται, Plat. Phaedr. 244c ; περὶ τῶν μελλόντων, Phil. 39c ; τρέμοντι τὸ μέλλον, Parm. 137a ; ἄδηλον μὲν παντὶ ἀνθρώπῳ ὅπη τὸ μέλλον ἕξει, wie die Zukunft beschaffen sein wird, Xen. An. 5.9.21 u. sonst ; περὶ τῶν γεγονότων ἢ τῶν μελλόντων, Pol. 4.16.4 ; τὸ μέλλον προσδοκῶν, Plut. Them. 3. So auch ὁ μέλλων βίος, Soph. O.C. 1688, der auch Ant. 607 neben einander stellt τό τʼ ἔπειτα καὶ τὸ μέλλον καὶ τὸ πρίν, wie Aesch. vrbdt πολλὰ καὶ παρόντα καὶ μέλλοντʼ ἔτι, Pers. 829 ; vgl. μέλλουσιν ἢ πάρεισιν, Eur. Heracl. 384 ; τὴν μέλλουσαν αὐτοῦ δύναμιν, Plat. Rep. VI.494c ; εἰς τὴν μέλλουσαν πόλιν, in den künftigen Staat, Legg. III.702d ; auch vollständiger, τὸ μέλλον ἀποβήσεσθαι, Theaet. 178c. In einigen dieser Vrbdgn drückt es auch bestimmter das, was geschehen soll, aus. Denn
2) das, was der Mensch vorzunehmen im Begriff ist, erscheint als Etwas, wozu er veranlaßt wird, was er tun soll, so daß bes. im impf. ἔμελλον der Begriff des Sollens liegt, u. zwar
   a) nach dem Willen des Schicksals, was verhängt ist, mit dem Nebenbegriff des Unausbleiblichen, unfehlbar Erfolgenden, τὰ φρονέοντʼ ἀνὰ θυμὸν ἅ ῥʼ οὐ τελέεσθαι ἔμελλον, was (nach den Bestimmungen des Schicksals) nicht in Erfüllung gehen sollte, vgl. Il. 5.686, Od. 2.156 ; eben so οὐ πείσεσθαι ἔμελλεν, er sollte es nicht durch Ueberredung erreichen, Il. 20.466, Od. 3.146 ; τάχα δʼ ἀνστήσεσθαι ἔμελλεν, d.i. es war vom Schicksal bestimmt, daß er sich bald wieder erheben sollte, Il. 2.694, ἔμελλον ἔτι ξυνέσεσθαι ὀϊζυῖ πολλῇ Od. 7.270, oft, gew. mit dem inf. fut., vgl. H.h. Apoll. 521, Merc. 15, Cer. 454 ; seltener c. praes., μάλα δέ σφισιν ἔλπετο θυμὸς αὐτώ τε κτενέειν –, νήπιοι, οὐδʼ ἄρʼ ἔμελλον ἀναιμωτί γε νέεσθαι, Il. 17.495, sie hofften, die beiden Männer zu töten, die Törichten, sie sollten nicht einmal ohne Blut, unverwundet heimkehren. H.h. Apoll. 379. Auch c. inf. aor., ἃς φάτο λισσόμενος, μέγα νήπιος· ἦ γὰρ ἔμελλεν οἷ αὐτῷ θάνατον – λιτέσθαι, Il. 16.46, 18.98 ; ὄρνις, ὧν ὑφηγητῶν κτανεῖν ἔμελλον πατέρα, nach denen ich den Vater töten sollte, Soph. O.R. 967, vgl. Phil. 1072, Aj. 908, der auch das partic. so braucht, τί γὰρ θνήσκειν ὁ μέλλων τοῦ χρόνου κέρδος φέροι ; El. 1478, der sterben soll ; ἔστω τὸ μέλλον Phil. 1238.
   b) nach menschlicher Anordnung, περὶ τρίποδος γὰρ ἔμελλον θεύσεσθαι, um einen Dreifuß sollten sie wettlaufen, Il. 11.700, nämlich nach der Bestimmung der Eleer. – Aber auch
3) müssen ; nach den Begriffen von Recht u. Pflicht, vgl. Nitzsch zu Od. 1.232 ; καὶ λίην σέγʼ ἔμελλε κιχήσεσθαι κακὰ ἔργα, dich mußte Unglück treffen, Od. 9.477 ; nach mutmaßlicher Folgerung, nach welcher das Ergebnis als notwendig aus der Tatsache hervorgehend bezeichnet werden soll, μέλλω που ἀπέχθεσθαι, ich muß wohl dem Zeus verhaßt sein, Il. 21.83, nämlich nach meinen Schicksalen zu schließen ; vgl. οὕτω που Διῒ μέλλει φίλον εἶναι, es muß wohl dem Zeus so belieben, wie der Erfolg zu zeigen scheint, 1.116, 9.23 u. öfter, wo wir auch mit mög en ausreichen ; ἀλλὰ τὰ μέν που μέλλεν ἀγάσσεσθαι θεὸς αὐτός, das mochte wohl die Gottheit selbst beneiden, Od. 4.181 ; κελευσέμεναι δέ σʼ ἔμελλε δαίμων, ein Gott muß, magʼs dir geheißen haben, ib. 274 u. 377 ; εἰ δʼ οὕτω τοῦτʼ ἐστίν, ἐμοὶ μέλλει φίλον εἶναι, wenn es so ist, so folgt notwendig daraus, daß es mir so beliebt, Il. 1.564. Schwächer ist die Bdtg in manchen Stellen, wo unser mög en, und die adv. wohl, vielleicht, wahrscheinlich ausreichen, aber auch sollen zuweilen entspricht, welches bei uns auch nicht immer den ursprünglichen Nachdruck behält, u. die alten Gramm. es durch ἔοικεν erkl., μέλλεις δὲ σὺ ἴδμεναι, du wirst, magst es wohl wissen, vermutlich weißt du es, Od. 4.200, wo hinzugesetzt ist »denn ich kannte ihn nicht« ; vgl. Il. 10.326, 14.125, Od. 4.94 ; πολλάκι που μέλλεις ἀρήμεναι, oft wohl magst du gefleht haben, 22.322, wie ᾧ μέλλεις εὔχεσθαι, zu dem du vermutlich flehst, Il. 11.364 ; εἰ ἀεὶ δὴ μέλλοιμεν ἀγήρω τʼ ἀθανάτω τʼ ἔσσεσθαι, wenn wir immerdar unalternd u. unsterblich sein sollten, 12.323 ; c. inf. aor., μέλλει πού τις καὶ φίλτερον ἄλλον ὀλέσσαι, es mag wohl Mancher einen Geliebteren verloren haben, 24.46, wie ἄλλοτε δή ποτε μᾶλλον ἐρωῆσαι πολέμοιο μέλλω, d.i. ein andermal mag ich wohl eher das Ansehen gehabt haben, mich dem Kampfe zu entziehen, aber jetzt nicht, 13.776 ; vgl. noch 18.362, Od. 14.133, 18.138, wo der inf. praes. gebraucht ist, καὶ γὰρ ἐγώ ποτʼ ἔμελλον ἐν ἀνδράσιν ὄλβιος εἶναι, ich sollte od. mochte einst glücklich sein, jetzt bin ich es nicht, wie Od. 1.232, μέλλεν ποτὲ οἶκος ἀφνειὸς ἔμμεναι, einst, so lange er noch zu Hause war, sollte es reich sein, jetzt ist es nicht mehr so, νῦν δʼ ἑτέρως ἐβάλοντο θεοί – So auch bei den Folgdn ; τούτων ἐγὼ οὐκ ἔμελλον ἐν θεοῖσι τὴν δίκην δώσειν, Soph. Ant. 454, ich mochte nicht, vgl. Aj. 438 u. auch El. 538, οὐκ ἔμελλε τῶνδέ μοι δώσειν δίκην ; mußte er nicht büßen ? u. so auch mit ausgelassenem Verbum, ᾔδη, τί δʼ οὐκ ἔμελλον ; ich wußte es, was sollte ich nicht ? Soph. Ant. 444, vgl. Phil. 444 ; ἑώρακας, ὡς καλός ἐστι ; τί δʼ οὐ μέλλω ; Xen. Hell. 4.1.6 ; ἀλλὰ τί μέλλει ; Plat. Rep. I.349d u. öfter ; πῶς γὰρ οὐ μέλλει ; Gorg. 506e ; τί δʼ οὐ μέλλει ; Theaet. 159c ; auch mit dem inf. fut., εἰ μέλλει τις ἡμῶν καὶ τὴν ὁδὸν ἑκάστοτε ἐξευρήσειν οἴκαδε, wenn Einer im Stande sein soll, den Weg zu finden, Phil. 62b, vgl. Phaed. 75b ; ἐπειδὰν μέλλωσιν συνήσειν τὰ γεγραμμένα, sobald sie im Stande sind, Phaedr. 325e ; auch c. inf. praes., εἴπερ μέλλει πόλις εἶναι, wenn ein Staat sein soll, Prot. 324e ; ὅτι γενεαὶ πολλαὶ ἀτεχνότεραι μέλλουσιν εἶναι, es müssen viele Geschlechter gewesen sein, Legg. III.679d, vgl. Soph. 266d.
4) wie auch bei uns sich bedenken, besinnen so viel ist wie zögern, zaudern, so tritt auch in μέλλω der Begriff »tun wollen« einseitig hervor, nämlich ohne wirklich zu tun, zu handeln, auch anstehen, Bedenken tragen, τί μέλλεις καὶ κατοικτίζῃ μάτην ; Aesch. Prom. 36, u. oft in dieser Verbindung ; auch κοὐκ ἔτʼ ἦν μέλλειν ἀκμή, es war nicht Zeit zu zögern, Pers. 399 ; ἄγομαι δὴ κοὐκ ἔτι μέλλω, Soph. Ant. 830 ; μάλιστʼ Ἄρης στυγεῖ μέλλοντας, Eur. Heracl. 723 ; ἐγκονεῖτε, σπεύδεθʼ, ὡς ὁ καιρὸς οὐχὶ μέλλειν, Ar. Plut. 255 ; χώρει – οὐ μέλλειν ἐχρῆν, Av. 364, vgl. Ran. 1505 ; ἴωμεν δὴ καὶ μὴ μέλλωμεν ἔτι, Plat. Legg. IV.712b ; μὴ μέλλωμεν, Xen. An. 3.1.46, wo darauf auch das pass. folgt, ἀνέστη ὡς μὴ μέλλοιτο ἀλλὰ περαίνοιτο τὰ δέοντα, damit das Nötige nicht aufgeschoben würde, ib. 47 ; ὑμῶν τὰ μὲν ἰσχνότατα ἐλπιζόμενα μέλλεται, Thuc. 5.111 ; ἐν ὅσῳ ταῦτα μέλλεται προαπόλωλεν ἐφʼ ἃ ἂν ἐκπλέωμεν, Dem. 4.37, wo Bekker μέλλετε liest ; ἡμῶν μελλόντων καὶ ψηφιζομένων καὶ πυνθανομένων ist verbunden 2.23 ; oft bei Sp., μὴ μέλλε, Luc. Pisc. 28 D.Merc. 3 ; ἀνεπτοίηντο δὲ πάντες καὶ μηδὲ μελλήσαντες προσέκειντο, Hdn. 2.7.12 ; dazu gehört das adj. verb., μελλητέον οὐδὲν ἔτι, Plat. Critia. 108e ; Ar. Eccl. 876. – Ueber den Homerischen Gebrauch von μέλλω s. Lehrs Aristarch. ed. 2 p. 120.

μέλλω

• • 1

    To be about, be going, to do something, to be on the point of doing it (sometimes tending to pass into (2)).

    With fut. infin. : θήσειν ἔτʼ ἔμελλεν ἄλγεα Il. 2.39, ἔμελλέ μιν δώσειν Il. 6.52. Cf. Il. 6.393, Il. 11.22, Il. 15.601, Il. 19.98, Il. 23.544, etc. : ὅτʼ ἔμελλε πάλιν οἶκόνδε νέεσθαι Od. 6.110, Ἀγαμέμνονος φθίσεσθαι κακὸν οἶτον ἔμελλον (I have just escaped his fate) Od. 13.384. Cf. Od. 4.514, Od. 7.18, Od. 9.378, Od. 11.596, Od. 17.364, Od. 20.393, Od. 22.9, etc.

    With pres. infin. : ἔμελλε λίσσεσθαι Il. 10.454. Cf. Od. 19.94.

    With aor. infin. : ὅτʼ ἔμελλον ἐπαΐξασθαι ἄεθλον Il. 23.773.

  • 2

    To be destined or fated to be or to do.

    With fut. infin. : ἅ ῥʼ οὐ τελέεσθαι ἔμελλον Il. 2.36, ὣς ἄρʼ ἐμέλλετʼ ἄσειν κύνας (fate destined you to ...) Il. 11.817. Cf. Il. 2.694, Il. 5.205, Il. 10.336, Il. 12.3, Il. 15.612, Il. 20.466, Il. 21.47, Il. 24.85, etc. : μέλλον ἔτι ξυνέσεσθαι ὀϊζυῖ Od. 7.270, οὐκ ἄρʼ ἔμελλες λήξειν ἀπατάων (it could not be that you should ...) Od. 13.293. Cf. Od. 2.156, Od. 6.165, Od. 9.230, 477, Od. 11.553, Od. 21.98, Od. 23.221, Od. 24.28, etc.

    Impers. : τῇ τελευτήσεσθαι ἔμελλεν (it was fated) Od. 8.510.

    With pres. infin. : οὐκ ἄρʼ ἔμελλες ἀνάλκιδος ἀνδρὸς ἑταίρους ἔδμεναι Od. 9.475.

    With aor. infin. : ἔμελλεν οἶ αὐτῷ θάνατον λιτέσθαι (he was fated to find that his prayer had been to his own death) Il. 16.46. Cf. Il. 18.98.

  • 3

    To be likely to be or to be doing or to do, to be presumably so and so or doing so and so.

    With pres. infin. : ὅθι που μέλλουσι βουλὰς βουλεύειν (where it is likely they are conferring) Il. 10.326, ᾦ μέλλεις εὔχεσθαι (to whom you must pray) Il. 11.364= Il. 20.451, τὰ μέλλετʼ ἀκουέμεν (no doubt you know) Il. 14.125 : μέλλε ποτὲ οἶκος ὅδʼ ἀφνειὸς ἔμμεναι (all know how flourishing it was) Od. 1.232, ὄλβον θεοὶ μέλλουσιν ὀπάζειν (surely you know that it is the gods who ...) Od. 18.19, καὶ ἐγώ ποτʼ ἔμελλον ὄλβιος εἶναι (I too in my day was ...) 138, πολλάκι που μέλλεις ἀρήμεναι (no doubt you prayed) Od. 22.322. Cf. Od. 4.94, 200.

    Impers. : ἐμοὶ μέλλει φίλον εἶναι (you may be sure that it is) Il. 1.564. Cf. Il. 2.116= Il. 9.23= Il. 14.69, Il. 13.226.

    With aor. infin. of something likely to have taken place or that presumably has taken place : ἄλλοτε δή ποτε μᾶλλον ἐρωῆσαι πολέμοιο μέλλω (may have done so (but cannot be accused of doing so now)) Il. 13.777, μέλλει τις τελέσσαι (is likely to have done so, i.e. may be expected to do so) Il. 18.362. Cf. Il. 21.83, Il. 24.46 : Od. 4.274, 377, Od. 14.133.

    With fut. infin. : τά που μέλλεν ἀγάσσεσθαι θεὸς αὐτός (app., it must have been that he was to do so) Od. 4.181.

μέλλω (μέλλεις, -ει; μέλλων, -οντα, -οντες, -όντων, -ον acc.: impf. μέλλεν.)

• • a abs., be about to be “χὤ τι μέλλει, χὠπόθεν ἔσσεται, εὖ καθορᾷς” P. 9.49 esp. part., future, μέλλον ἔντειλεν φυλάξασθαι χρέος παισὶν φίλοις O. 7.40 ἕκαθεν δʼ ἐπελθὼν ὁ μέλλων χρόνος (Schadewaldt, 273²: contra Wil., “Zeit des Zögerns”) O. 10.7 τῶν δὲ μελλόντων τετύφλωνται φραδαί O. 12.9 σοφοὶ δὲ μέλλοντα τριταῖον ἄνεμον ἔμαθον N. 7.17
  • b be about to, intend
  • • α c. aor. inf. Ζεὺς ἄμπαλον μέλλεν θέμεν O. 7.61 Ἰλίῳ μέλλοντες ἐπὶ στέφανον τεῦξαι O. 8.32 “καὶ μέλλεις ὑπὲρ πόντου Διὸς ἔξοχον ποτὶ κᾶπον ἐνεῖκαι” P. 9.52
    • β c. pres. inf. ἄνδρα ἐξ ἱερῶν ἀέθλων μέλλοντα ποθεινοτάταν δόξαν φέρειν O. 8.64

μέλλω , ipf. ἔμελλον, μέλλε: be going or about to do something, foll. by fut. inf., sometimes pres., rarely aor., Il. 23.773; μέλλω never means to intend, although intention is of course sometimes implied, τῇ γὰρ ἔμελλε διεξίμεναι πεδίονδε, ‘for by that gate he was going to pass out,’ Il. 6.393; by destiny as it were, of something that was or was not meant to happen, Κύκλωψ, οὐκ ἄρʼ ἔμελλες ἀνάλκιδος ἀνδρὸς ἑταίρους| ἔδμεναι, ‘you were not going to eat the comrades of a man unable to defend himself after all,’ i. e. he was no coward whose companions you undertook to eat, and therefore it was not meant that you should eat them with impunity, Od. 9.475, and often similarly. Virtually the same is the usage that calls for must in paraphrasing, οὕτω που Διὶ μέλλει ὑπερμενέϊ φίλον εἶναι, such methinks ‘must’ be the will of Zeus; τὰ δὲ μέλλετʼ ἀκουέμεν, ye ‘must’ have heard, Il. 2.116, Il. 14.125, Od. 4.94, Od. 1.232; μέλλει μέν πού τις καὶ φίλτερον ἄλλον ὀλέσσαι, ‘may well’ have lost, Il. 24.46.

μέλλω

• • Ito think of doing, intend to do, to be about to do, with inf., mostly inf. fut., τάχʼ ἔμελλε δώσειν he was just going to give, Il.; μέλλεις ἀφαιρήσεσθαι ἄεθλον thou thinkest to strip me of the prize, Il.; often with οὐκ ἄρα, as, οὐκ ἄρʼ ἔμελλες λήξειν; did you not think you might stop? could you not stop? Od., etc.; to be about to do (on compulsion), to be destined to do or to be, τὰ οὐ τελέεσθαι ἔμελλον which were not to be accomplished, Il.; μέλλεν οἶκος ἀφνειὸς ἔμμεναι the house was destined to be wealthy, Od.; εἰ ἐμέλλομεν ἀνοίσειν if we were able to refer, Plat.
  • • 2to express a certainty, μέλλω ἀπέχθεσθαι Διί it must be that I am hated by Zeus, Il.; μέλλω ἀθανάτους ἀλιτέσθαι I must have sinned against the immortals, Od.
    • 3to mark a probability, when it may be rendered to be like to do or be, or expressed by an adv., τὰ δὲ μέλλετʼ ἀκουέμεν belike ye have heard it, Hom.; μέλλεις ἴδμεναι thou art like to know of it, Od.; ἐμέλλετʼ ἆρα πάντες ἀνασείειν βοήν aye, all of you were like to raise (i. e. I thought you would raise) a cry of submission, Ar.
  • IIto mark mere intention, to be always going to do without ever doing, and so to delay, put off, hesitate, scruple, mostly with inf. pres., τί μέλλομεν χωρεῖν; Soph.; often followed by μὴ οὐ or μή, τί μέλλομεν μὴ πράσσειν; Eur.
  • • 2μέλλω often stands without its inf., τὸν υἱὸν ἑόρακας αὐτοῦ; Answ. τί δʼ οὐ μέλλω; why shouldnʼt I have seen him? i. e. be sure I have, Xen.; οὐδὲν ἐπάθετε οὐδὲ ἐμελλήσατε (sc. παθεῖν) Thuc.:—so, when μέλλω seems to govern an acc., an inf. is omitted, τὸ μέλλειν ἀγαθά (sc. πράσσειν) the expectation of good things, Eur.: hence
    • 3the part. μέλλων without an inf. (where εἶναι or γίγνεσθαι may be supplied), ὁ μ. χρόνος the future time, Pind., Aesch.; esp. in neut., τὸ μέλλον, τὰ μέλλοντα things to come, the event, issue, future, Aesch., etc.:—so in Mid., τὰ ἰσχυρότατα ἐλπιζόμενα μέλλεται your strongest pleas are hopes in futurity, Thuc.
  • IIIμέλλομαι as Pass., ὡς μὴ μέλλοιτο τὰ δέοντα that the necessary steps might not be delayed, Xen.; ἐν ὅσωι ταῦτα μέλλεται while these delays are going on, Dem.