μηλοθύτης
μηλοθύτης, one who sacrifices sheep, a priest
μηλο-θύτης [ῠ], ου, ὁ,
- where sheep are sacrificed, Πυθών B. 7.39, cf. E. Alc. 121 (lyr., dub.l.); βωμὸς μ. a sacrificial altar, Id. IT 1116 (lyr.).
μηλο·θύτης, ου [ῠ] adj. m. :
1 qui offre des brebis en sacrifice, Eur. Alc. 121 ||
2 où l’on offre des brebis en sacrifice, Eur. I.T. 1116 (μῆλον 2, θύω).
μηλοθύτης, ὁ, der Schafe Schlachtende, Opfernde, Eur. Alc. 119, der auch βωμοὺς μηλοθύτας ζητεῖν vrbdt, wo Schafe geopfert werden, I.T. 1116.
μηλοθύτης
μηλο-θύτης (ῠ), ου, ὁ,
θύω
- one who sacrifices sheep, a priest, Eur.; βωμὸς μ. a sacrificial altar, Eur.