μώμημα
μώμημα, blame
μώμ-ημα, ατος, τό,
- blame, v.l. for μώκημα, LXX Si. 31(34).18.
μώμημα, ατος (τὸ) sujet de blâme ou de raillerie, Spt. Sir. 34 ; 20.
Étym. μωμάομαι.
μώμημα, τό, das Getadelte, der Gegenstand des Tadels od. Spottes, VLL.