μωμητός
μωμητός, to be blamed
μωμ-ητός, ή, όν,
- to be blamed, A. Th. 508, Luc. Alex. 3.
- 2 bringing disgrace, ἀστήρ Cat.Cod.Astr. 2.163.
μωμητός, ή, όν, blâmable, Eschl. Sept. 508 ; Spt. Deut. 32, 5.
Étym. μωμάομαι.
μωμητός, tadelnswert, Aesch. Spt. 490 u. Sp.
μωμητός, ή, όν
μωμάομαι
- to be blamed, Aesch.